ΟΣΑ ΠΗΡΕ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ

Μια οικεία φωνή για καληνύχτα..

2012-02-12T03:01:00.001+02:00

Είναι αργά και ψάχνοντας για τραγούδι είχα ανάγκη μια οικεία φωνή. Κάποιον που κουβαλάω μέσα μου από όταν ακόμη περιμέναμε το τέλος του κόσμου στη χιλιετία.. Δε με νοιάζει τι τραγουδάει αυτή τη στιγμή. Δεν προσέχω τα λόγια. Δεν έχουν σημασία. Εγώ τυφλός είμαι και ψάχνω οδηγό στο σκοτάδι μου. Να βγάλω τη βραδιά. Αν ετούτος ο νυκτ-αγωγός θελήσει να με πάει στη μάχη, ας το κάνει. Αν θέλει να με περάσει απέναντι με μέσο τη γαλέρα του, ας το κάνει. Εγώ τον εμπιστεύομαι... όπως αυτό το κορίτσι δίπλα μου εμπιστεύεται τον ύπνο του στην τρυφερότητά μου!...... Την καληνύχτα μου.

73 ΝΕΚΡΟΙ, 1000+ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ! ΤΙ ΣΚΑΤΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΜΑΣΤΕ;

2012-02-02T03:56:00.001+02:00

Ζώα. Αυτό είμαστε. Δεν ξεφύγαμε ποτέ απ' τον κόσμο των ενστίκτων. Των γενετήσιων ενστίκτων: του σεξ με όποιο κόστος και της αρχηγικής επιβολής στον κατουρημένο μας χώρο. Ακόμη χειρότερα: ζώα με μυαλό. Λειτουργούμε βάσει σχεδίου πάνω σε πράξεις που απλά πρέπει να γίνουν. Ακολουθούμε χωρίς κρίση την αγέλη, αλλά μόλις κυκλώσουμε το θύμα, τότε με κρίση το στέλνουμε στο θάνατο. Μας ζαλίσαν εδώ και κάτι αιώνες με λέξεις όπως "πολιτισμός", "ανωτερότητα του είδους μας", "λογική", "έλεγχος των παρορμήσεων"... Μας περιορίζουν με νόμους και τακτ και κοινωνίες και αξιοπρέπεια. Και πίσω απ' αυτά τα παραπετάσματα ζούμε.

Αλλά, αλλά... στο τέλος, κάτι μέρες σαν τη χτεσινή στην Αίγυπτο, μια χαραμάδα μένει ανοιχτή. Κάποιος θεματοφύλακας του "καλώς συμβιώνειν" είναι απρόσεχτος και τότε όλοι οι "άγριοι φίλοι" των παλιών εποχών έρχονται στην επιφάνεια, ξαναβγαίνουν στο φώς. Τότε παίρνουμε λοστούς, παίρνουμε πέτρες, τσεκούρια, μαχαίρια, κρυβόμαστε στην ανωνυμία και χτυπάμε τυφλά. Τότε ξαναγινόμαστε ζώα άρρωστα. Τότε μυρίζουμε το αίμα και τρέχουμε σ' αυτό. Θέλουμε να σκοτώσουμε. Και το κάνουμε με μίσος. Με μένος. Για εκδίκηση που μας φόρεσαν τον μανδύα του ανθρώπου. Το κάνουμε για την ηδονή. Για την απόλαυση. Και αυτό είναι...

...εν τέλει -ευτυχώς- αυτό είναι που μας ξεχωρίζει απ' τα δύσμοιρα, άβουλα, άλογα, υπόλοιπα πλάσματα του πλανήτη μας. Η απόλαυση, η χαρά όταν αγελαία αφαιρούμε μια ζωή, όταν αναίτια ποδοπατάμε, λιώνουμε, εξοντώνουμε. Γιατί εκείνα -οι λύκοι, τα λιοντάρια, οι τίγρεις- σκοτώνουν για να ζήσουν, για να προστατευτούν, για να τραφούν... Όχι για την πλάκα τους, όχι για το ξεχαρμάνιασμά τους....

Γαμώτο. Ζώα. Ούτε καν τέτοια δεν αξίζουμε να είμαστε!

Γαμώτο σου, Γενάρη..

2012-01-15T03:05:00.002+02:00

Κοντεύει τρεις. Κοιμάσαι δίπλα μου στον καναπέ. Δύσκολη η μέρα σήμερα. Πονάει πάλι το στομάχι μου. Σηκώνομαι, ψαχουλεύω τα συρτάρια σου για ένα ζαντάκ. Εγώ που άνοιγα την πόρτα μου μετά από χίλια κουδούνια μόνο στην ασπιρίνη, πλέον φλερτάρω με όλη τη χημεία. "Ποιος Γενάρης ήταν εύκολος για να 'ναι κι αυτός;".. Το ξέρω, δεν αρματώνω τις προτάσεις μου για σύγκρουση. Μεγαλώνω μάλλον. Νιώθω να μην αντέχω. Ανά μήνα, ανά δυο μήνες να βρίσκομαι σε αυτή την κατάσταση, δεν το σηκώνει το μυαλό μου, δεν το σηκώνει το σώμα μου. Ψάχνω λύσεις, προσπαθώ συνεχώς να σκεφτώ πού βρίσκεται το click button, πώς θα πάω στη δίπλα αίθουσα.. Κοιμάσαι δίπλα μου. Σε φέρνω κι εσένα στα ζόρια μου. Δαγκώνω το λαιμό σου για να σου αφήσω απ' το δηλητήριο που κυλάει μέσα μου. Δε θα τα βγάλει αλλιώς το αίμα μου πέρα. Μην το πάρεις στραβά. Άγαρμπος είμαι. Τρυφερότητα θέλω να σου δώσω. Ξέρεις πόσες φορές αναρωτιέμαι πόσα χαμόγελά σου αγοράζεις από 'μένα; "Ναι το διάβασα. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω κάτι τόσο ωραίο. Γι' αυτό τον γουστάρω, είπα".. Κοιμάσαι δίπλα μου. Είσαι η ηρεμία μου. Αρκεί να γυρίσω λίγο να σε κοιτάξω. Ξέρω τότε ότι η Τενάρ θα γυρίσει στον Γκεντ. Ότι η μαγεία δεν πεθαίνει... Να πάρουμε μεγαλύτερο καναπέ. Μη φύγεις μια μέρα και πας στα Bo Concept να τον βρεις. Να 'σαι συνέχεια εδώ. Να σε κοιτάζω. Να μην "παθαίνω πανικό"... Κοιμάσαι δίπλα μου. Κακή βραδιά του Γενάρη. Εξ ορισμού μελαγχολική. Η βραδιά. Κι εσύ όμως...

Δεν είναι απλά μια στιγμή μιας χρονιάς..

2011-12-23T20:04:00.000+02:00

Είναι το τέλος του 2011, είναι ο κόσμος μας που ακόμη πονάει, ακόμη πεινάει, ακόμη έρπει. Είναι η πρόοδος που άνισα έρχεται, που άνισα οφελεί, που άνισα κόβει εισιτήρια για το μέλλον. Είναι οι χωματερές που μολύνουν τον αέρα, το νερό, τη ζωή αλλά ταυτόχρονα θρέφουν στρατιές ρακένδυτων, δίνουν νόημα σε υπάρξεις που έχουν μάθει να βλέπουν μόνο πλάτες. Είναι ο καπνός από τις άσβηστες φωτιές χρόνων, ο μαύρος καπνός, ο οιωνεί θανατηφόρος. Είναι η οθόνη της παλιάς τηλεόρασης, το έπαθλο, το μεροκάματο, το λιωμένο μέταλλο στο χυτήριο. Είναι η στολή της Μπαρτσελόνα. Το πανταχού παρόν ποδόσφαιρο. Το όνειρο μιας ντρίπλας σαν του Μέσι. Η ελπίδα του "να ξεφύγουμε" όπως τόσα και τόσα άλλα φτωχά παιδιά. Είναι ο -όχι πάντοτε- υγειής φανατισμός μερικών εφήβων που για λίγες ώρες, μπροστά σε έναν κοινής χρήσης δέκτη, παθιάζονται για κάποιους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά. Και ξεχνιούνται.. Είναι το κυνηγητό μιας πάνινης μπάλας ή ενός πλαστικού μπουκαλιού για ένα γκολ πραγματικής χαράς πριν τα σκουπιδιάρικα ξεφορτώσουν πάλι... Είναι η φωτογραφία που βραβεύτηκε απ' τη Unicef για το 2011!

Τα κουμάντα στο κείμενο

2011-12-11T20:03:00.001+02:00

Ας γίνω αιρετικός πάλι: Καμιά σκέψη δεν οδηγεί το κείμενο. Η λέξη το οδηγεί. Αυτή είναι η αφέντρα. Αυτή έχει τα μαστίγια και τις χειροπέδες, αυτή διαλέγει τις στάσεις, αυτή κάνει το ερωτικό παιχνίδι. Η σκέψη βάζει τα λεφτά στην τσέπη, ψάχνει το κόκκινο φως και μπαίνει στο λευκό χαρτί με το κεφάλι χαμηλά· σαν πρωτάρα. Τότε έρχεται η λέξη, με το χώρο να της είναι οικείος, με κινήσεις γνώριμες, προσχεδιασμένες. Με γωνίες για να πονάνε όσο πρέπει, με φωνή σταθερή που δε σηκώνει αντίρρηση. Πολλές φορές μάλιστα το τραβάει παραπέρα. Αφήνει τη σκέψη δεμένη κι ανικανοποίητη και καλεί στο χώρο τα πιο ασήμαντα και πρόστυχα σημεία στίξης και φλερτάρει μαζί τους μέχρις ύγρανσης. Άνω τελείες, παύλες, εισαγωγικά ξαπλώνουν τη γλίτσα τους στο κορμί της ενώ αυτή κοιτάζει τη σκέψη να συσπάται και της ψιθυρίζει ψυχρά: «Έτσι ικανοποιούμαι εγώ! Με την οργασμική σου ξεφτίλα…»

Κάπου εκεί το κείμενο τελειώνει. Η σκέψη πληρώνει και φεύγει με το κεφάλι πιο σκυμμένο από ποτέ και τις ενοχές συνοδοιπόρους…

ΤΟΥ ΠΑΥΛΟΥ..

2011-12-06T21:38:00.000+02:00

Σαν σήμερα ο Παύλος σήκωσε μαύρη σημαία, πήρε έμπειρο καπετάνιο στη βάρκα και κίνησε ταξίδι. Σαν σήμερα πριν ένα χρόνο άκουγα ένα τραγούδι του κι έγραφα στο fridge για αισθήματα κι επίγευση, για επιταγές και απαιτήσεις...

“Stay, cause I need you to
help me to find my way
Stay, in the middle of
the night I ‘m so afraid…”

Μη φεύγεις. Τι άλλο πρέπει να κάνω για να σε κρατήσω; Πόσα ακόμη deadlines να βάλω στην αξιοπρέπειά μου; Μείνε. Δες τα χέρια μου πώς τρέμουν. Τ’ άγγιξες λίγο πριν. Αν κρατούσα μολύβι για να γράψω, η μύτη του θα ήταν η ακίδα καρδιογράφου σε εξέταση εφήβου. Αν κρατούσα μολύβι για να βαφτώ, η μύτη του θα ήταν η αιτία του μόνιμου σκοταδιού μου από εκεί κι έπειτα. Κοίτα με στα μάτια! Δυο μαύρες τρύπες. Της πυκνότητας του εσωτερικού τους κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Εσύ πώς το κάνεις; Σε ποιας αλλόκοσμης φυσικής τους νόμους υπόκειται η ύπαρξή σου; Γιατί κάθε βράδυ μου λες καληνύχτα και φεύγεις; Μείνε. Όλη μου η μέρα... (η συνέχεια εδώ!)

Μόνο σε εσένα..

2011-10-27T21:46:00.001+03:00

Θεσσαλονίκη 5/Χ/2011

Ναι-ναι το ξέρω, μου το ‘πες: να τους δώσω μια ευκαιρία, να μην κρίνω απ’ την πρώτη στάση του κορμιού, απ’ την πρώτη ανόητη διατύπωση σκέψης. Μου το ‘πες: να μην τα βλέπω όλα τρίλιζα που εγώ πάντα βάζω τα Χι, να χαλαρώσω λιγάκι τα λουριά της επιλεκτικότητάς μου. Μόνος μου θα μείνω, είπες. Αν βλέπω μόνο σε εσένα (κι ελάχιστους ακόμη από άλλα παραμύθια) το ξέχωρο που ζητάω, στο τέλος τα μάτια μου θα κλείσουν και δε θα το βλέπω πουθενά. Ωραία, καλά τα λες αλλά πόσο παράλογος είμαι που με κουράζουν όλοι; Πόσο δύστροπος που ο καθένας μπορεί να κεντρίσει το ενδιαφέρον μου όσο μια μόνη σφήκα το δέρμα ενός ελέφαντα; Σε ρωτάω: Πόσοι απ’ τους δικούς σου μπορούν να ζήσουν στους ζατελικούς κόσμους; Πόσους τους σηκώνει ο τόπος εκεί; Εννοώ πόσοι απ’ αυτούς έχουν το σημάδι της τρέλας στο μέτωπο και το κάψιμο του κεραυνού στο μπράτσο; Πόσα παραδείγματα έχεις να μου δώσεις απ’ όσους έχεις γνωρίσει ως σήμερα που θα φυλλομετρούσαν τον Ρόμπινς με υγρά δάχτυλα και θα διάλεγαν να κατοικήσουν στο σημείο ανάμεσα στο κύμα και στο βράχο; Σκέψου πριν μου απαντήσεις. Έχεις χρόνο, εγώ δε βιάζομαι. Δε νομίζω πως θα αλλάξω σύντομα οπτική προσέγγισης των ανθρώπων. Δε νομίζω πως άμεσα θα γεμίσω το σαλονάκι μας.

ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΚΑΖΟΥΝ..

2011-10-21T02:20:00.004+03:00

Τα έγραψα χτες εκεί. Δεν έχω κουράγιο να μεταφέρω τις ίδιες ματωμένες λέξεις, τα ίδια ασθμαίνοντα λόγια. Λινκ λοιπόν απ' το aspasta.

Φυσάει..

2011-10-17T01:29:00.000+03:00

Όταν φυσάει σαν απόψε οι καληνύχτες των νησιών με τις απέναντι στεριές, έχουν ένα "ίσως" στο "θα τα πούμε το πρωί"... Έχουν γερμένες λεύκες, κεραμίδια σε αστάθεια κι άγκυρες που εύχονται να έχουν πιάσει σε βράχια. Τούτες τις νύχτες η βεβαιότητα είναι ακόμη γράμματα ενωμένα που ζητούν νόημα.

Ιανός: Αλητεία Πολιτισμού

2011-10-07T21:08:00.001+03:00

Έχοντας δουλέψει για χρόνια στα συγκεκριμένα βιβλιοπωλεία, γνωρίζω καλά τη γελοιότητα και την υποκρισία πίσω απ’ τη βιτρίνα του… πολιτισμού. Απλήρωτες ΠΑΝΤΑ όλες οι υπερωρίες, συμψηφίζονται με ώρες ρεπό που σου δίνει η διεύθυνση σε μέρες και σε χρόνο που βολεύει αυτή και την κίνηση των καταστημάτων της. Έτσι 70-100 ώρες υπερωριών στη σχολική περίοδο ή την περίοδο των Χριστουγέννων δίνονται σε δύωρα μέσα στους επόμενους μήνες!!! Νόμιμο; Στο κράτος μας και τον πολιτισμό του Ιανού ναι.

Θα πείτε τι τα θυμάμαι τώρα αυτά; Γεγονότα φασισμού και ακραίας εργοδοτικής γλίτσας τα φέρνουν ξανά στην επιφάνεια. Μια Κυριακή του Ιούνη 2011 οι υπάλληλοι του κεντρικού καταστήματος Ιανός στην Αριστοτέλους της Θεσσαλονίκης δούλεψαν στο κατάστημα. Ένας απ’ αυτούς, αντιπρόεδρος του συλλόγου υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου Θεσσαλονίκης, ζήτησε να πληρωθούν με τη νόμιμη προσαύξηση της Κυριακής. Η απάντηση της εργοδοσίας ήταν άμεση: Πληρωμή μεν του νόμιμου (νίκη του υπαλλήλου) αλλά άμεση μετάθεσή του σε υποκατάστημα εκτός κέντρου και ασχολία του με αντικείμενο άσχετο με αυτό που προσλήφθηκε (σχολικό και χαρτικό από μελέτες). Ο υπάλληλος αντέδρασε μέσω του σωματείου του. Με προγραμματισμένες συγκεντρώσεις έξω απ’ το κεντρικό κατάστημα της Αριστοτέλους μοιράστηκαν στους πελάτες του Ιανού φωτοτυπίες που ενημέρωναν το κοινό για τη «δημοκρατία» και την «εργασιακή νομιμότητα» που επικρατούσαν στο κατάστημα.

Η αντίδραση της διοίκησης υπήρξε πάλι άμεση. Στην τελευταία συγκέντρωση του σωματείου έξω απ’ το κατάστημα βγήκε ομάδα υπαλλήλων του καταστήματος που μοίρασε το παρακάτω κείμενο στους διερχόμενους με υπογραφές 43 εργαζομένων στο κεντρικό κατάστημα και τις αποθήκες του Ιανού (σχεδόν όλων). Το πόσο αυτό γράφτηκε αυθόρμητα, το από ποιον γράφτηκε και με ποιο τρόπο πάρθηκαν οι υπογραφές το αφήνω σε εσάς να το κρίνετε.

« Αγαπητοί φίλοι και αξιότιμοι πελάτες,

εμείς, οι εργαζόμενοι του Ιανού, οι πραγαματικοί εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου, σας διαβεβαιώνουμε ότι είμαστε υπερήφανοι που εργαζόμαστε σε αυτή την επιχείρηση. Νιώθουμε δε, ιδιαίτερα τυχεροί που σε τέτοιες συνθήκες πραγματικής εργασιακής τρέλας, που οι μισοί Έλληνες δεν εργάζονται και απ’ αυτούς που εργάζονται οι μισοί δεν πληρώνονται, εμείς ανήκουμε στην «προνομιακή» ομάδα εργαζομένων που έχουν σταθερή, αμοιβόμενη με βάση τη συλλογική σύμβαση (πολλές φορές πάνω απ’ αυτή), ασφαλισμένη και εξοφλημένη στην ώρα που έχει συμφωνηθεί, εργασία. Σε όλα αυτά προσθέστε το σεβασμό που δείχνει η επιχείρηση στις προσωπικότητές μας, στις ιδιαιτερότητες της καθημερινής μας ζωής και την ελευθερία λόγου και έκφρασης που έχουμε στο χώρο της εργασίας μας.

Μετά απ’ αυτά μπορείτε πολύ εύκολα να καταλάβετε ποιούς έχουμε δίπλα μας και ποιοι στέκονται απέναντί μας.

Με μεγάλη εκτίμηση και με την υπόσχεση ότι θα συνεχίσουμε να σας εξυπηρετούμε με χαμόγελο

Οι πραγματικοί εργαζόμενοι στο χώρο του βιβλίου

Οι εργαζόμενοι του Ιανού

ΑΝΕΝΤΑΧΤΟΙ, ΦΙΛΟΤΙΜΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΛΗΡΩΜΕΝΟΙ»

Όλα τα συμπεράσματα δικά σας. Εγώ απλά μερικές απορίες έχω:

α. Εναντίον ποιου καταφέρονται οι υπάλληλοι με αυτές τις υπογραφές τους; Εναντίον ενός συναδέλφου τους (ακόμη ανήκει στο δυναμικό του βιβλιοπωλείου!) που δεν κατηγορήθηκε ότι τεμπελιάζει, ότι βρίζεται με όλους, ότι φέρεται απρεπώς, ότι δεν έχει καλές σχέσεις με πελάτες, αλλά που ζήτησε να πληρωθούν ΟΛΟΙ τα νόμιμα;

β. Οι υπάλληλοι ηλικίας 40+ που φοβούνται να μη χάσουν κι αυτοί τη δουλειά τους γιατί έχουν οικογένεια, δούλεψαν μια ζωή για να φτάσουν σε αυτή την ηλικία και να έχουν δουλειά αλλά όχι αξιοπρέπεια; Για τα παιδιά τους είναι απλά το «χρήμα που φέρνω σπίτι και ζούμε» κι όχι οι παιδαγωγοί; Ή θεωρούν ότι αυτό είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν και στη δική τους ζωή;

γ. Οι υπάλληλοι ηλικίας 40- έτσι ξεκινάν να πορευτούν στη ζωή τους; Με ανοιχτά πόδια και σκυμμένο κεφάλι; Έτσι νομίζουν κατακτιέται ο κόσμος; Με «ναι» και «μάλιστα» έχουμε τώρα οχτάωρα και βασικό μισθό; Με «υπογράφω» και «χαμογελάω» κερδήθηκε η ισότητα στην εργασία και τα επιδόματα υποβοήθησης των αδύναμων και των βαριά εργαζομένων υπαλλήλων; Ως πού νομίζουν θα φτάσουν έτσι; Κι όταν θα κοιτάξουν πίσω μια μέρα, πόσο περήφανοι θα είναι γι’ αυτήν τους την υπογραφή;

δ. Σε ποιο σημείο έχει φτάσει η ηθική μας εξαθλίωση, ο εξευτελισμός της έννοιας άνθρωπος ώστε να θεωρούμε «προνόμιο» το να πληρωνόμαστε για αυτά που δουλεύουμε και να έχουμε «ελευθερία λόγου»; Πόσο παρακάτω μπορούμε να πέσουμε;

Το έχω ξαναπεί: σε ένα μεσοπόλεμο ζούμε. Οι χούντες και οι Χίτλερ και τα Ολοκαυτώματα είναι το ίδιο μακριά μας είτε πίσω κοιτάξουμε είτε μπροστά. Κι όλα αυτά δεν γεννήθηκαν και δε θα γεννηθούν ξανά από μόνα τους. Εμείς τα θρέψαμε, εμείς τα τρέφουμε. Το «κοιτάζω τη δουλειά μου» είναι το καλύτερο καύσιμο στο όχημα της ασυδωσίας των άλλων. Των εχόντων την εξουσία. Είτε πολιτική, είτε εργασιακή, είτε συναισθηματική…

ΥΓ. Χαμογελαστοί, πάντα πληρωμένοι, φιλότιμοι και ανένταχτοι υπάλληλοι του Ιανού, εγώ ντρέπομαι. Και πλέον σιχαίνομαι να περάσω ακόμη κι έξω απ’ το κατάστημά σας!

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ..

2011-09-08T18:00:00.000+03:00

Έχω συνεχώς την αίσθηση της αναμονής. Σαν και να κάθομαι στον δερμάτινο καναπέ ενός ιατρείου, σαν να ξέρω ότι εγώ θα μπω εκεί μέσα, σαν να είμαι σίγουρος ότι θα πονέσω. Αυτό μου δίνει η πόλη επιστρέφοντας απ' το νησί. Περιμένοντας τα εγκαίνια της Έκθεσης και την ομιλία του Πρωθυπουργού όλοι ετοιμάζονται. Δεν ξέρω σίγουρα αν ετοιμάζονται για το μεγάλο μπαμ ή την τελευταία μεγάλη φωνή πριν τη σιωπή. Δεν είμαι σίγουρος αν μπαίνοντας στο δωμάτιο του γιατρού θα γειάνω ή θα βγει το πόρισμα της ανίατης ασθένειας. Βρίσκομαι στο "προσμένω" και αυτό είναι το αυτοκόλλητο που μου κόλλησαν στα διόδια ερχόμενος. Δεν ξεκίνησα με αυτή τη διάθεση. Αλλιώς τα βλέπει ο κόσμος στο νησί. Άλλη η οπτική γωνία της επαρχίας.... Μα σε όλη την ιστορία της ανθρωπότητας ο κόσμος άλλαζε απ' τις πόλεις, όχι απ' τα ξεμοναχιασμένα χωράφια. Και φοβάμαι. Φοβάμαι μαζί με όλους για την πόρτα που θα ανοίξει. Το "δεν πάει παρακάτω, δε γίνεται χειρότερα" με έφερε εδώ. Να κάνω τις εξετάσεις μου. Μας έφερε εδώ. Έχει άλλα χαμόγελα η τσέπη μας; Θα τα φορέσουμε ξανά μετά το Σάββατο ή θα θρηνούμε για καμένα και χαμένα; Για νεκρούς και "νεκρούς";... Φοβάμαι. Όλη η πόλη φοβάται. Το ομολογεί ή όχι. Ενδόμυχα ξέρει: είναι στην αναμονή.

Της φωτιάς... (όχι οι μάγοι)

2011-08-27T01:52:00.000+03:00

Δε λέω ότι η θάλασσα δε με τρομάζει. Δεν αμφισβητώ το μεγαλείο της. Απλά μπρος της ο φόβος μετατρέπεται σε σεβασμό. Κι από εκεί είναι τόσο κοντινή η απόσταση ως τη λατρεία.... Η φωτιά όμως είναι άλλο. Η φωτιά είναι τρόμος και συγγένεια με το φι του φόβου, του φοβερού! Είναι αίσθηση εκ των προτέρων ήττας και θύμησες αρχέγονες καμένου δέρματος. Η φωτιά είναι ξεσπίτωμα και 300 αποτεφρωμένα ζώα μέσα στο στάβλο τους στην Αιτωλοακαρνανία. Είναι ο διοικητής της Πυροσβεστικής στο Γύθειο, που κυκλώθηκε απ' τις φλόγες της και κάηκε. Είναι τα πεύκα που τσιτσίριζαν στο χωριό μου και ο κόκκινος ουρανός, που βουρκώνει τα μάτια μου, απέναντι στην Πρέβεζα... Η φωτιά είναι η τιμωρία των Θεών κι όχι το δώρο του Προμηθέα. Το πάντα ανεξέλεγκτο απ' τις ανθρώπινες δυνάμεις. Η φωτιά είναι η κόλαση της φύσης. Το οριστικό τέλος της..

Δολοφονία..

2011-07-18T19:38:00.002+03:00

San Francisco Police

Φαντάζομαι σήμερα πολλοί είδατε το παραπάνω βιντεάκι. Είναι η κατάληξη της τραγωδίας. Εκεί που χωρίς να εμφανιστεί ο από μηχανής Θεός, οι καλοί της υπόθεσης χάνουν και το κοινό εξοργίζεται κι απειλεί με λιντσάρισμα ηθοποιούς και σκηνοθέτη.... Μόνο που εδώ πρόκειται για πραγματικό γεγονός και πραγματικούς άνθρωπους (ας πούμε). Αυτός που κείτεται στο δρόμο, στην αρχή ζωντανός στο τέλος νεκρός, είναι ένας 19χρονος αφρο-αμερικανός στο Σαν Φρανσίσκο που αρνήθηκε να πληρώσει τα 2 ευρώ του εισητηρίου στο τραμ. Οι μπάτσοι που του έκαναν έλεγχο τον πυροβόλησαν 10 φορές, τις περισσότερες πισώπλατα γι' αυτή του την παράβαση. Αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος μιλάνε για πυροβολισμούς εν ψυχρώ κι ενώ ο νεαρός είχε τα χέρια σηκωμένα και ήταν άοπλος.... Μα το Θεό, δεν έχω κανένα σχόλιο να κάνω. Δεν έχω κανέναν τρόπο να εκφράσω την πίκρα μου. Λυπάμαι απλά. Ακόμη και για τη λέξη άνθρωπος που χρησιμοποίησα πιο πάνω.... Πριν λίγες μέρες τα έλεγα και για τον ταξιτζή στη Ζάκυνθο (εδώ). Αυτοί είμαστε. Ζώα εν υπνώσει, εν δεσμώ. Αν βρούμε λίγη εξουσία, αν για κάποιο λόγο χαθεί το λουκέτο που λέγεται πολιτισμός και ανοίξει η καγκελόπορτα με τα ένστικα, τότε αλοίμονο σ' αυτόν που πάτησε στην κατουρημένη μας περιοχή. Αλοίμονό του.... Λυπάμαι. Και ντρέπομαι. Πραγματικά. Και τίποτ' άλλο...

Στην αρχή ακόμη...

2011-07-08T19:00:00.001+03:00

Γενέθλια σήμερα. Μεγαλώνω πλέοντας σε όμορφες θάλασσες. Ακόμη και τα έννερα βραχάκια, οι κρυμμένοι υφαλίσκοι δεν παραφυλάν το άσχημο. Συνταξιδιώτες, υποβρύχιοι οδοδείκτες ασφαλούς πορείας είναι. Με τον άνεμο να γεμίζει πανιά και έμπνευση και μόνο οικείους και επιλεγμένους ήχους να ντύνουν το υπόλοιπο της εικόνας δε νομίζω ότι μπορώ να ζητήσω κάτι ακόμη προς πλήρωση. Δε νομίζω ότι θέλω ετούτη τη στιγμή κάτι επιπλέον. Χαμογελώ και στέλνω τους ανθρώπους μου στα πόστα τους. Έχουμε μακρύ δρόμο. Μόλις αρχίσαμε ουσιαστικά. Τα πολλά, τα όμορφα, ακόμη μπροστά μας είναι...

ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ..

2011-07-05T15:51:00.001+03:00

"Κατά τ' άλλα, πραγματικά τρώω περγαμόντο για να ξημερώσει και γράφω ποιήματα ώστε να ερωτεύομαι σωστά"...

Οδυσσέας Ελύτης

Μεσημέρι του Ιουλίου και ενώ άλλο κείμενο γκρινιάζει με το στυλό μου, λέξεις απρόσκλητες αλλά και λέξεις ευπρόσδεκτες έρχονται αξιώνοντας παρένθεση στη σκέψη μου.. Πώς να τους το αρνηθώ; Στην αποχώρησή τους αφήνουν στάμπα στο πρόσωπο το χαμόγελό μου..

Έξω απ' την πλατεία...

2011-06-30T14:40:00.001+03:00

Έχει ξεκινήσει να φύγει. Ξαφνικά ακούει μια φωνή: "Έξω απ' την πλατεία". Δεν είναι κάτι που το νοητικό του κέντρο μπορεί να επεξεργαστεί. Είναι παράταιρο σε όσα τα σκουλήκια που τρέφονται με τη φαιά του ουσία είχαν σκεφτεί. "Έξω απ' την πλατεία; Μα κάθε πλατεία είναι δική μου. Κάθε τόπος είναι δικός μου. Η εξάρτυση, η εκπαίδευση, οι εντολές που μου έχουν δοθεί αυτό μου έχουν πει. Για αυτό με έχουν πείσει. Δεν υπάρχει κάτι πάνω από μένα όταν είμαι σε υπηρεσία." Γυρνάει, κοιτάζει, στοχεύει. Ο διεκδικητής του χώρου είναι μόνος, είναι αδύνατος, φοράει γυαλιά, είναι άοπλος. Υπολογισμός: "97% υπέρ μου - 3% υπέρ του". Βήματα προς τα εκεί. "Μη με βαρέσεις". Η αδυναμία του υποψήφιου θύματος φανερώνεται την κρισιμότερη στιγμή. "100% υπέρ μου - 0% υπέρ του". Το χτύπημα ήταν η ισχύς του ένστολου. Η επιβεβαίωσή της. Η άμεση πτώση του θύματος το παράσημο της σωστής εκπαίδευσης. Χτύπημα στο κεφάλι σε άνθρωπο που σηκώνει τα χέρια ψηλά. Που δεν κάνει την παραμικρή κίνηση επίθεσης. Ούτε καν αντίστασης. Χτύπημα εν ψυχρώ. Όπως θα έκανε κάθε καλός ασφαλίτης του Σαντάμ, κάθε δολοφόνος του Πολ Ποτ, κάθε ναζί Ουστάσι, κάθε αξιωματικός του Φράνκο. Ξέρω το βάρος των χαρακτηρισμών μου, δεν κάνω όμως παραλληλισμό. Τους ταυτίζω. Αν του δινόταν η ευκαιρία, αν οι συγκυρίες τον έφερναν να ζούσε σε άλλη εποχή, σε άλλη χώρα αυτό θα έκανε. Το δείχνει η από εκεί και έπειτα στάση του. Γύρισμα της πλάτης και ατάραχη φυγή. Κι ο άλλος αιμόφυρτος στο έδαφος. Ο άλλος, παρεπιπτόντως, είναι άνθρωπος. Όχι λυσσασμένο κουνάβι. Μπορεί να είναι ένας παλιός συμμαθητής του, ένας γείτονας που συναντιώνται κάθε μέρα στο ασανσέρ. "Τον χτύπησα. Τον διέλυσα. Είμαι δημοκράτης. Είμαι Έλληνας. Το έφαγα το αναρχικό κομμουνιστικό απόβρασμα. Είμαι αστυνομικός στα ματ. Είμαι η Ελλάδα!".... Ουαι! Οι στιγμές που τα αδέρφια σκότωναν τα αδέρφια, που οι τάφοι ήταν μαζικοί, που τα βασανιστήρια ήταν και το μέσον και η δικαιοσύνη δεν βρίσκονται πολύ μακριά μας. Ούτε μακριά στο παρελθόν, ούτε μακριά στο μέλλον...

Machete: ή αλλιώς "συλλέγοντας" σκαλπ!

2011-06-27T14:22:00.001+03:00

Είναι μέρες που θες να πάρεις ένα σπαθί και να θερίσεις καθέναν που θα προσπαθήσει να υποτιμήσει τη νοημοσύνη σου, να σε φέρει στο ίδιο ύψος με τη μηδενική τιμή της διάνοιάς του. Ε, ο Machete δεν το σκέφτηκε πολύ. Πήρε αυτό το σπαθί (και μερικά άλλα κοφτερά) κι έφερε τον Ιούλιο (Αλωνάρη) πιο νωρίς. Θέρισε κεφάλια, πόδια, χέρια, εντόσθια... ό,τι πρόχειρο έβρισκε! Κι εγώ για να σπάσω τη μονότονη γκρίνια μου, έγραψα χαρούμενα ακολουθώντας την ταινία σκηνή τη σκηνή.... Εδώ το κείμενο!

Μια σιωπή που με τρομάζει

2011-05-30T16:10:00.001+03:00

"Δεν είναι η σιωπή φωνή. Φωνή είναι μόνο η φωνή.."

(Οδυσσέας Ιωάννου)

Γιατί σιωπούν οι ποιητές; Μέρες τώρα γυρίζει στο μυαλό μου το ερώτημα. Γιατί σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για την Ελλάδα η πένα τους, αλλά κυρίως η φωνή τους πιάνει συρτάρια και κρύβεται; Γιατί σιωπούν οι Λόρκα των ημερών μας; Το ανάστημά τους κι αν είναι μικρό, αυτό δεν το δικαιολογεί. Γιατί τα πόδια μεγαλώνουν απ' της στιγμής την παρουσία κι όχι απ' του δωματίου τα προκάτ στιχάκια. Γιατί σιωπούν αυτοί που θα πρεπε να παρασέρνουν σε επαναστάσεις και αντίσταση; Αυτοί που εύκολα θα μπορούσαν να γεμίσουν πλατείες με μια τους πρόταση; Είναι δυνατόν να υποκατάσταθηκαν απ' το Facebook; Με τρομάζει μια τέτοια στάση του πνεύματος. Γιατί είναι ακριβώς αυτό: στάση. Τέλμα με τα δυο πόδια χωμένα μέσα. Γιατί είναι ακριβώς αυτό: ζων θάνατος. Γράμματα που φυτοζωούν, γλώσσες που αλλάζουν λειτουργία. Γίνονται απλά ανταλλακτήρια λέξεων. Χάνουν το επικοινωνιακό τους νόημα. Κάτι τέτοιες μέρες φοβάμαι. Χίλια βιβλία μας είχαν προετοιμάσει γι' αυτό. Απ' τον Όργουελ στο Χάξλεϋ κι από 'κει στο Φίλιπ Ντικ όλα μιλούσαν για τις μέρες που το μυαλό θα πάψει να συνεργάζεται με την καρδιά, με την ψυχή. Και νόμιζα οι ποιητές θα ήταν πάντα το safe μας σε τέτοιες μελλοντολογικές Κασσάνδρες. Τι γίνεται; Βρίσκουμε τρόπους να ξεφεύγουμε διαρκώς απ' το τέλος της Ιστορίας και αφηρημένοι φτάσαμε στο τέλος της ποίησης; Της ποίησης όχι ως κούφιας τέχνης, όχι ως ποίησης για την ποίηση αλλά ως ποίησης για τη ζωή. Ας ξυπνήσει ένας. Ας ορθώσει ανάστημα ένας. Κυρία Δημουλά;

Ο κλέφτης

2011-05-09T19:08:00.002+03:00

"Είσαι ένα όνειρο που μου βγήκε"... Ανοίγω το σάκο μου και κλέβω τις λέξεις σου. Θαυματοποιός σήμερα θα βγω στους δρόμους να χαρίσω απ' αυτές. Μία-μία θα τις περάσω σε πέτα, σε γιακαδάκια, σε μαλλιά. Είσαι ένα όνειρο που μου βγήκε. Μέσα από καπέλα ημίψηλα θα ζωγραφίσω χαμόγελα στους τέλεια κλεισμένους κύκλους γύρω μου. Θα ανοίξω οριοθετημένα με μωβ, με κόκκινο χείλη κάνοντάς τα να δηλώσουν το παράξενο. Θα περάσω μισοφέγγαρα σε μαλλιά χαρίζοντας στα κορίτσια τα παιδικά τους χαμένα στεφανάκια. Είσαι ένα όνειρο που μου βγήκε. Άκου τις μουσικές. Αόρατοι φλαουτίστες με ακολουθούν. Τα όνειρα είναι με υλικά ευδιάλυτα. Πρέπει να σε ηρεμήσω. Να σε πείσω για τη δύναμη ετούτου του μπαλονιού που σου φουσκώνω. Για την ανθεκτικότητά του. Η μουσική θα το κάνει. Και τα βαλσάκια που στήνω στον αέρα. Κι οι καλογυαλισμένες πίστες που φλερτάρουν κάθε σόλα στο χορό της. Είσαι ένα όνειρο που μου βγήκε. Οι θαυματοποιοί το ξέρουν. Τα όνειρα έχουν μικρές πιθανότητες επαλήθευσης. Γι' αυτό και τα προσέχουν τόσο. Για αυτό και τα ακουμπάν έτσι απαλά μέσα στο σάκο τους...

Μεγάλη Πέμπτη βράδυ

2011-04-22T01:26:00.000+03:00

Από σήμερα ο Χριστός παλεύει για την Ανάστασή μας. Κάθε κεράκι μας καίει για τη δύναμή του. Απλά πράγματα. Πάντα κάποιων τη θυσία θα εκμεταλλευόμαστε. Χωρίς αυτό να έχει αρνητικό πρόσημο. Σε κάποιων το παραπάνω θα ελπίζουμε. Αυτό εννοώ... Χαμηλώνουμε τις μουσικές μας, κάνουμε πιο απαλά τα φιλιά μας, προσμένουμε. Έχουμε μεν τα χαμόγελά μας stand by, το γλυκόπικρο ωστόσο τρέχει σαν σάλιο που μας ξέφυγε στην άκρη των χειλιών μας.. Γονατίζοντας Θεέ μου, συμπαραστέκομαι. Και παίρνω φόρα, δύναμη για να είναι πιο μεγάλο το άλμα μου δυο μέρες μετά.

Τα ψηλοτάκουνα που δε φορέθηκαν ποτέ..

2011-04-08T13:58:00.000+03:00

Εντάξει, δεν είναι όλα πάντα τόσο σοβαρά. Κάποια απογεύματα που το περπάτημα με τα χέρια στις τσέπες σε φέρνει μπρος σε βιτρίνες εξεζητημένων παπουτσιών, σκας χαμόγελο "τι λέει ρε φίλε" και κάθεσαι να γράψεις κείμενο υπέρ της διάσωσης ήδη εξαφανισμένων πουλιών. Το εξεζητημένο ενυπάρχει σε όλες τις στιγμές της ζωής μας. Πώς αλλιώς άλλωστε; Σκεφτείτε έναν κόσμο με συγκεκριμένο στόχο των γραμμών. Που η άκρη τους θα δείχνει στην από πριν αποφασισμένη κατεύθυνση. Τότε ο Κολόμβος θα έφτανε πάντα στην Ινδία και τα κορίτσια της ομοιοπαθητικής δε θα κατέβαιναν ποτέ τις σκάλες του βιβλιοπωλείου... Γράφοντας για περίεργα γοβάκια (εδώ) ουσιαστικά γελάω με όσα διώχνουν την ανία απ' την τακτοποιημένη ζωή μας.

Ξανά και ξανά στο ίδιο τραγούδι..

2011-04-01T23:01:00.002+03:00

Καλά το είπες. Ας μην έχουμε κι οι δυο ματωμένα μάτια. Τόσο κόκκινο είναι αρκετό να βάψει δυο-τρεις θάλασσες και να προκαλέσει πάλι κάποιον Μωυσή..

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΕΤΟΙΜΗ ΝΑ ΣΚΑΣΕΙ

2011-03-28T17:46:00.004+03:00

Η πόλη δεν είναι οι δρόμοι της και τα κτίριά της, τα αυτοκίνητα και τα πάρκα της. Πόλη είναι οι άνθρωποί της. Κι ακόμη πιο συγκεκριμένα: Πόλη είναι η ψυχή των κατοίκων της. Στα στενά και τις λεωφόρους της, στον αέρα και το τσιμέντο της δεν καθρεφτίζεται άλλο απ' την ψυχή των ανθώπων που εκεί ζουν... Αυτό που γίνεται πάλι στη Θεσσαλονίκη δεν είναι άλλο απ' την εντός μας σήψη, τον μέσα μας μαρασμό. Η βρόμα των σκουπιδιών, οι υπερφορτωμένοι κάδοι, οι σακούλες οι πεταμένες στα πεζοδρόμια φωνάζουν για μια κοινωνία που νοσεί. Που αδυνατεί να φροντίσει για τα στοιχειώδη της αξιοπρεπούς επιβίωσής της. Για την υγιεινή και την αισθητική της. Το να κρατήσουμε τις σακούλες των σκουπιδιών στα μπαλκόνια μας είναι μια κίνηση απλή. Το ότι δεν την κάνουμε δε σημαίνει ότι είμαστε γεννημένοι για τα δύσκολα. Σημαίνει ότι δεν έχει ο εγκέφαλός μας τη νοητική αντίληψη να πράξει ακόμη κι αυτό το ελάχιστο... Κρίμα.

Υγ. Γιατί πάλι δε μαζεύτηκαν τα σκουπίδια είναι άλλο ένα ανέκδοτο ενός λαού προς αποφυγήν παραδείγματος. Αυτή τη φορά δεν έφταιγαν τα χαλασμένα σκουπιδιάρικα αλλά η λόγω... κόπωσης άρνηση των εργαζόμενων στην αποκομιδή να εργαστούν το τριήμερο. Μαλακία των Ιαπώνων που ήταν ξεκούραστοι και δουλεύουν με αντίτιμο τη ζωή τους μέρα-νύχτα στη Φουκουσίμα....

ΜΕΡΕΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ..

2011-02-22T23:21:00.003+02:00

Μέρες εξέγερσης είναι αυτές που ο διπλανός σου δε μιλάει στο κινητό αλλά ουρλιάζει ένα σύνθημα. Μέρες εξέγερσης είναι αυτές που τα ραντεβού δε δίνονται στις καφετέριες αλλά στις συνελεύσεις. Μέρες εξέγερσης είναι αυτές που ο πόνος δεν έρχεται απ' το βηχαλάκι της ίωσης αλλά απ' τα γκλοπ, τις πλαστικές και φορές-φορές τις αληθινές σφαίρες. Μέρες εξέγερσης δεν είναι αυτές που σκέφτεσαι τον κρύο καιρό γιατί θα σε αποκλείσει απ' τη δουλειά σου αλλά γιατί θα είσαι όλη τη μέρα έξω, ίσως κι όλη τη νύχτα διεκδικώντας κάτι. Μέρες εξέγερσης είναι αυτές που τα όμορφα κορίτσια δε βάφουν τα νύχια τους για να εμφανιστούν στα club αλλά βάφουν το πρόσωπό τους για να εμφανιστούν στους δρόμους. Εν τέλει, μέρες εξέγερσης είναι αυτές που ο ατομικός ψίθυρος ανδρώνεται σε συλλογική κραυγή...

ΜΙΑ ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΑΠΟΧΡΩΣΗ

2011-01-08T19:20:00.005+02:00

"Σκούρο ανοιχτό είναι τα ριγέ σου μάγουλα, τα θυμωμένα σου αυτιά..." *

Σκούρο ανοιχτό είναι ο τονισμός μιας αντίθεσης, η υπερύψωση και φωταγώγησή της. Είναι η πότε διαπόμπευση και πότε αποθέωσή της στη μέση της πλατείας. Είναι το BOLD στη γραμματοσειρά της, ο βήχας στην παρουσία της. Είναι το δάκρυ θλίψης στο φωτεινό κοριτσίστικο πρόσωπο. Τα μαύρα ρούχα που ντύνουν ένα κατάλευκο δέρμα. Είναι η ταχύτητα σκέψης που διακρίνει έναν αργό ποδοσφαιριστή κι η εξωτερική ομορφιά ενός ρηχού χαρακτήρα.

"Σκούρο ανοιχτό είναι το τρέμουλο του μέτρου.."

Σκούρο ανοιχτό είναι καθετί που μπορεί να γκρεμίσει την κούπα με τον καφέ πάνω στους χάρτες μας. Καθετί ικανό να μας κάνει να αλλάξουμε, να λαθέψουμε ή ακόμη-ακόμη να χάσουμε την πορεία μας. Είναι οι αντισυμβατικές αφηγήσεις της ιστορίας, οι κλεφτές ματιές της επιστήμης σε κόσμους περισσότερων διαστάσεων. Είναι μουσικές που μας έστειλαν στην ψυχανάλυση και ποιήματα που μας έπεισαν ότι δε γίνεται να έχουν γραφτεί. Είναι τα κεριά που έκαιγαν μέρες χωρίς να λιώνουν κι η ίδια σκνίπα που σε κάθε κλείσιμο των ματιών μας στη φλόγα τους αυτοκτονούσε και σε κάθε άνοιγμά τους ξαναπετούσε γύρω της.

"Σκούρο ανοιχτό είναι τα χαλασμένα φερμουάρ όλου του κόσμου.."

Σκούρο ανοιχτό είναι ό,τι σε ξενίζει, ό,τι βρίσκεται άταιρα στην εικόνα σου. Είναι το στυφό κυδώνι που μούδιασε το στόμα σου, η μυρωδιά κλεισούρας στο δωμάτιο που είχες δυο μήνες να ανοίξεις. Είναι ένα ροζ t-shirt με ένα κόκκινο παντελόνι που φόραγε σήμερα η γειτόνισσά σου. Είναι το κιτς στη σύνθεση, το μπαρόκ εκεί που όφειλε να είναι μίνιμαλ. Είναι καθετί που εξέχει της προσμονής, που κρατά πινακίδα "ΑΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΟ". Κάθε φτάρνισμα σε ησυχία προσευχής, κάθε αθώο φλερτ στον επαγγελματισμό του one night stand...

Εν τέλει, σκούρο ανοιχτό είναι η αρμύρα που το αλάτι της κλείνει μεν τις αρτηρίες μου, αποτελεί ωστόσο την εμπροσθοφυλακή μου σε όλα τα -μέχρι ξενερώματος- άχρωμα του καθεμέρα που τείνουν να με κάνουν υποτασσικό.

*Ράδιο Σκούρο Ανοιχτό είναι ο -εξαιρετικός- καινούριος δίσκος του Ευγένιου Δερμιτάσογλου. Τα ροζ πλάγια γράμματα στο κείμενο είναι στίχοι που υπάρχουν στο cd.

ΕΝΑ ΚΟΚΚΙΝΟ ΟΛΟΔΙΚΟ ΜΟΥ

2011-01-03T22:06:00.004+02:00

Θεσσαλονίκη 3/Ι/2011

Τόσα χρόνια, τόσες ζωές με ρωτάς για τα κόκκινα μάτια μου. "Τα έτριψες; Σε πονάν; Μπήκε κάτι μέσα; Ξενύχτησες; Έχεις πιει;" Τόσους αιώνες δεν πέρασε ποτέ απ' το μυαλό σου τούτο το ξεστράτισμα της συνήθειας να είναι το φυσιολογικό μου; Τούτες οι λάβας αυλακιές να είναι η εκ γενετής στάμπα μου;.. Δεν κοιτάζω ματωμένα. Δεν χαίνουν κόκκινο. Είναι απλά μεμβράνη έτσι ζωγραφισμένη, ταπετσαρία έτσι σχεδιασμένη. Ξέρω, αυτή η εικόνα μου κολλάει τον απέναντι, ντοπάρει με "μήπως" το μυαλό του.. Κι εσένα όμως; Είσαι το ίδιο με όλους τους άλλους; Όχι, λέω εγώ. Άσε λοιπόν τις ερωτήσεις. "Άγγιξέ με και μην απορείς που έχω αιμάτινο βλέμμα"...

ΤΑ ΧΙΟΝΙΑ ΣΤΗ ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ ΚΑΙ ΜΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑ ΜΕ ΤΗ ΓΩΓΟΥ

2010-12-30T18:41:00.004+02:00

Ας πούμε ότι το χιόνι δεν είναι άλλο απ' το ακροπάτημα ψυχών που ποθούμε, στα όνειρά μας. Απ' την επίσκεψη κοριτσιών που λαχταρήσαμε, στον ύπνο μας. Απ' το ανεπαίσθητο άγγιγμα χεριού που θέλουμε να φιλήσουμε, στη σπονδυλική μας στήλη. Ας πούμε ότι αυτό είναι το μοναδικό λευκό που του επιτρέπουμε αδιαμαρτύρητα την κατάληψη των εσώτερων λειμώνων μας... Η Γώγου το είδε κάπως αλλιώς. Ε, αν μη διαφωνήσω μαζί της;.. (εδώ)

Η ΑΓΑΠΗ ΕΧΕΙ ΓΝΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ

2010-12-09T14:29:00.005+02:00

"Η αγάπη είναι μια τράπουλα σημαδεμένη..." Εύκολα ή δύσκολα μπορείς να κερδίσεις την παρτίδα. Αν στρώνεις το κρεβάτι, αν δίνεις ένα φιλί πριν τη δουλειά, αν της παίρνεις δώρα, αν είσαι φίλος με τους φίλους της, αν στα γονατίσματά της το χέρι σου είναι απλωμένο για να σηκωθεί, ήδη εσύ την αγαπάς κι αυτή πέφτει σε έναν ιστό που θέλοντας και μη θα σ' αγαπήσει. Πρόσεξε! Δεν έχουν κανένα αρνητικό πρόσημο αυτά που λέω. Μια διαδικασία περιγράφω που είναι από μόνη της ικανή να κρατήσει δυο άτομα μαζί για χρόνια. Ίσως για μια ζωή. Η αγάπη, δε λέω ότι είναι συμβιβασμός. Είναι ένα καλό παιχνίδι τράπουλας που και οι δυο ξέρουν τα φύλλα του άλλου. Ένα διαρκές mind game ανοιχτών ουσιαστικά χαρτιών. Το ενδιαφέρον της η παρτίδα το διατηρεί μέσω της πρόβλεψης. Της επιβεβαίωσής σου πόσο καλά γνωρίζεις τον άλλον. Των κινήσεών του. Η αγάπη περπατάει πάνω σε γνωστά χνάρια. Σε ήδη υπάρχοντα σημάδια. Αν γίνει κάτι κι αυτά χαθούν, αν κάποιος αλλάξει την τράπουλα τότε τα πράγματα δυσκολεύουν. Τότε η επιβεβαίωσή της θα εξαρτηθεί απ' τον συνυπάρχων ή όχι έρωτα. Αλλά αυτός είναι άλλο πράγμα. Ας μην μπλέξουμε τώρα!..

ΕΝΑ ΝΕΟ!

2010-12-06T13:22:00.003+02:00

Χάθηκα ε; Υπόσχεση: θα επανέλθω σύντομα. Σήμερα όμως έχω ένα νέο! Το... αγαπημένο σας (λέμε τώρα) μανιοκαταθλιπτικό, με τάσεις φυγής και κομπλεξική εσωστρέφεια προβατάκι, από σήμερα θα έχει κειμενάκια του στη σελίδα www.fridge.gr !! Τα τακτά του κείμενα θα είναι της Τετάρτης στη στήλη "Οριζόντιο και κάθετο γωνία". Τα άτακτα όποτε να 'ναι... Η αρχή γίνεται με το αφιέρωμα στον Παύλο μιας και σαν σήμερα ο Πρίγκηπας έφυγε κακήν κακώς από εδώ... (εδώ το κείμενο) . Περιμένω κι εκεί..

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗ ΜΕΝΟΥΝ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ..

2010-10-05T00:53:00.002+03:00

Θεσσαλονίκη 5/Χ/2010

Είναι όλα ένα παιχνίδι δύο πόλων; Αρνητικό θετικό; Γίνεται συνεχώς να μπαίνουμε σ’ αυτή την παλαίστρα ως διαιτητές που θα αναδείξουν τον έναν απ’ τους δύο νικητή; Μανιχαϊστικά πορευόμαστε; Γκολ ή άουτ; Και τα δοκάρια; Αυτά δε δίνουν δεύτερη ευκαιρία;.. Ξέρεις κάτι; Είναι τόσες οι φορές που δεν σου απαντάω, όχι γιατί δεν έχω απάντηση, αλλά γιατί δε θέλω να έχω. Όσο κι αν τα έχω φλερτάρει στη ζωή μου, δε γουστάρω όλα τα ερωτηματικά. Όσοι με διαβάζουν με θεωρούν μανιακό της θάλασσας, των κοριτσιών, του ποτού, του ποδοσφαίρου και των ερωτηματικών. Ε, δεν είναι έτσι. Λάθος τους! Λατρεύω τη θάλασσα αλλά έχω ζήσει και μακριά της, μ’ αρέσουν μόνο τα ιδιαίτερα κορίτσια που έχουν έρωτα στην άκρη των δαχτύλων τους και νικοτίνη στο φιλί τους, πίνω μόνο για απόλαυση και μόνο όταν περνάω καλά (όχι όταν είμαι καλά, άλλο αυτό έτσι;), μ’ αρέσει το ποδόσφαιρο ως η πιο αλήτικη απ’ τις τέχνες και σε καμία άλλη μορφή του, και θέλω τα ερωτηματικά που βοηθάν τα κείμενα να μην έχουν μόνο γωνίες. Που αποτελούν το safe σε κάθε γκρέμισμα αυτού που το διαβάζει ή αυτού που το γράφει…… «Αν δε σ’ έψαχνα, θα μ’ έψαχνες ποτέ;».. Να δώσω ξανά απάντηση ή καλύτερα να περιμένω απάντηση;

PEANUTS

2010-09-24T15:12:00.004+03:00

Όσο δίνουμε ορισμούς στην αγάπη θα βρίσκουμε κι άλλους. Οπότε αφήνουμε στην άκρη όμορφες λεξούλες και βαρύγδουπα νοήματα, τσιτάτα και love for ever χαραγμένα σε παγκάκια κι αρκούμαστε σε σχόλια του περιθωρίου, σε τσακίσματα σελίδων και κάτι "να μην ξεχάσω" post-it κολλημένα στο ψυγείο. Ο Staples έκανε πάλι το θαύμα του. Έκανε ξανά νότες να ερωτευτούν, να δέσουν μεταξύ τους με τέτοιο τρόπο που μόνο δυο άτομα παθιασμένα δένουν στο σεξ. Έφτιαξε λέξεις και τις έβαλε σε τέτοια σειρά που θυμίζουν ψίθυρους στ' αυτί πριν το φιλί, πριν το δάγκωμα.. Συγκλονιστική κατάθεση στο κεφάλαιο αγάπη απ' τους καινούριους Tindersticks! Σίγουρα, θα 'ρχομαι και θα ξανάρχομαι σ' αυτό το τραγούδι..

ΤΟΥ ΔΕΚΑΝΕΑ

2010-09-05T20:41:00.003+03:00

Για τους αποχωρισμούς και τη γεύση πικραμύγδαλου που τους συνοδεύουν έχω ξαναγράψει. Δε θα επανέλθω στα ίδια. Ως άνθρωπος (πρόβατο) που λακανικά (καλώς ή κακώς) πορεύομαι στη ζωή μου, τρεφόμενος κι εν τέλει ζώντας απ'την απώλεια και τη θλίψη που οι μνήμες της παρέλκουν, ξέρω ότι κανείς και τίποτα πραγματικά δε φεύγει. Όλοι είναι και μένουν εδώ. Είτε ως σκέψη, είτε ως αγαπημένα αντικείμενα, είτε ως ιστορίες, είτε ως όνειρα.. Έχοντας μάλιστα κι αυτή την αλαφροΐσκιωτη πίστη στη μετά θάνατον ζωή, ίσως σε κάποιο fiction πέρασμά μας σε άλλη διάσταση, δε λυπάμαι, με την αποδεκτή έννοια του όρου, για το θάνατο κάποιου. Είτε πρόκειται για γνωστό κι αγαπημένο είτε για άγνωστο κι αδιάφορο. Αυτά όμως σε γενικές γραμμές. Σε σχέδια αφηρημένα μιας συγκεκριμένης βιοθεωρείας... Απλά, ετούτος ο αποχωρισμός ήταν λίγο διαφορετικός. Ετούτος πόνεσε σε όσους τύπους λογικής κι αν έβαλα τα νούμερά του. Πόνεσε χαρακιά στα πλευρά μου γιατί νόμιζα πως είχαμε ακόμη καιρό. Πόνεσε σκίσιμο στο δέρμα από σελίδα βιβλίου γιατί νόμιζα πως ο "εξ ανδραγαθείας δεκανέας" θα άντεχε λίγο ακόμη. Πόνεσε γιατί αυτός ο παππούς μου ανήκε στους 2-3 ανθρώπους που αγάπησα περισσότερο ως τώρα στη ζωή μου..

ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ...

2010-08-30T20:55:00.004+03:00

Πες πως έχεις δίκιο. Πως το ανθώπινο μυαλό μπορεί να δεχτεί, να χωρέσει τα πάντα. Αποθήκη απίστευτου μεγέθους, στρατιωτικό σιλό παγερών κοντέινερ πληροφοριών. Το δέχομαι. Ξεκινάω όμως ερωτήσεις, κάνε τη συλλογή σου, πακετάρισέ τες και προσπάθησε να μου δώσεις καμιά απάντηση μήπως και ξεκολλήσει λίγο και το δικό μου... Για πες λοιπόν, πώς ζεις στο σκοτάδι για 20 μέρες ξέροντας ότι θα ζήσεις εκεί ακόμη 4 μήνες; Πες, πώς ανασαίνεις στα 700 μέτρα κάτω απ' τη γη; Πώς ζεις σε 50 τετραγωνικά μέτρα χώρο με 33 ακόμη ανθρώπους; Πες, πώς ζεις έχοντας δικό σου 1,5 τετραγωνικό μέτρο για να περπατήσεις, να τεντωθείς, να κλωτσήσεις, να κατουρήσεις, να φας, να κλάψεις, να ουρλιάξεις, να αυνανιστείς, να πλυθείς, να σκεφτείς, να τρελαθείς; Πες! Πες γαμώτο, πώς συνεχίζεις όταν τη γραμμή που όριζε τα όριά σου, τα ανθρώπινα όριά σου την έχεις αφήσει πίσω μέρες τώρα; Προς τα πού πας τότε αν όχι προς την τρέλα, αν όχι προς το θάνατο; Πες, τι κάνεις όταν ξέρεις ότι για μια ευθεία που θα περπατούσες σε 3 λεπτά θα χρειαστούν 120 μέρες για να τη διανύσεις κι αυτό αν όλα (για πρώτη φορά στα ανθρώπινα χρονικά) πάνε καλά; Αν η κυβέρνησή σου (που σε έστειλε στην κόλαση δίχως κανένα μέτρο ασφάλειας), οι εργολάβοι (που αδιαφορούσαν για την όποια φωνή σου ότι κάθε στιγμή ρισκάρεις τη ζωή σου ενώ αυτοί πλουτίζουν), η Nasa (που πάντα νόμιζες ότι νοιάζεται για διαστημικές ουτοπίες), ο Θεός (που στο κόμμα σου λέγανε ότι δεν υπάρχει) συνεργαστούν όπως καμιά ομάδα ως σήμερα, πετύχουν το τέλειο, φτιάξουν αυτή τη γαμημένη δίοδο και σε τραβήξουν πάνω σε κάθετη γραμμή περίπου ενός χιλιομέτρου. Σ' ακούω, δώσε καμιά απάντηση. Πες, πως είναι να νιώθεις ότι σε κανονικό χώρο, σε μια φωνή απόσταση είναι ο γιος σου, η κόρη σου, ο έρωτάς σου, η μάνα σου, αλλά όσο κι αν φωνάζεις κανείς δε θ' ακούσει; Κανείς δε θ' ακούσει γιατί ο χώρος, ρε διάολε, δεν είναι κανονικός. Γιατί από πάνω σου είναι τόνοι χώμα, τόνοι πέτρα. Γιατί είσαι θαμμένος και το ξέρεις ότι είσαι ζωντανός. Έχεις συνείδηση της θέσης σου, έχεις συνείδηση της επικείμενης ήττας σου κι όμως... Κι όμως στέλνεις βιντεάκια που χαμογελάς. Στέλνεις βιντεάκια που κάνεις αστεία. Στέλνεις βιντεάκια που τραγουδάς τον εθνικό σου ύμνο. Τους υπενθυμίζεις την αξία της αισιοδοξίας, του χιούμορ και του συνανήκειν. Πώς είναι να θες να πεις σε όλους ότι στα δύσκολα μόνο το γέλιο και οι κοινές ανατριχίλες θα μας σώσουν; Πές! Πες μου εσύ που έχεις λογική κι έτσι όλα τα εξηγείς! Πες μου έναν τρόπο να μη φτάσω κι εγώ στην τρέλα. Δος μου ένα χάπι να ηρεμήσω, να σταματήσω να κλαίω. Απάντησέ μου σε κάτι. Βάλε μια όποια πρόταση δίπλα στα ερωτηματικά μου...

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΙΩΑΝΝΟΥ

2010-08-19T03:01:00.003+03:00

Ο Οδυσσέας εκτός Μελωδία. Ο Οδυσσέας εκτός (προσωρινά ελπίζω) ερτζιανών. Η φωνή-χρατς βελόνας σε δισκάκι βινυλίου εκτός ραδιοφώνου. Αστείο άσχημο, ηλίθιου πομπού και χαμόγελο αμήχανο, δέκτη δίχως την εύκολη απάντηση. Η σκέψη, με τα χέρια στις τσέπες και τις βόλτες στη βροχή, δίχως στέγη στα fm κι όλοι εμείς, δίχως έναν να μας πει "αφήστε το ξυράφι στην άκρη σήμερα, αύριο θα σας έχω καλύτερη μουσική επένδυση για την αυτοκτονία σας!".... Σε έναν κόσμο που η πρόταση είναι δίωξε τους φίλους σου και μείνε εσύ ως προαγωγός τραγουδιών, μιαν απάντηση του τύπου "άντε γαμήσου μάγκα, το όχι μου είναι αυτονόητο και το μεσαίο μου δάχτυλο σε στύση" εμένα μ' αφήνει έγκαυλο και σίγουρο για τις επιλογές των τελευταίων 15 χρόνων μου... Οδυσσέα, το 6-8 μου έχει καρμικά πλέον καθοριστεί. Δεν του ανήκω. Σου ανήκει. Το 6-8 είναι το δύωρο μου που έχω χαρίσει στην 17η απόχρωση του μαύρου. Στην μόνη που την ξασπρίζει λίγο φως...

Η ΑΝΩ ΤΕΛΕΙΑ ΕΝΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

2010-08-02T00:27:00.003+03:00

"Δεν έχεις καταλάβει τίποτα, ε; Δεν έχεις καταλάβει τίποτα."......... Στάσου στην άκρη της εικόνας τελώνης να ζητάς φόρο στην εναλλαγή των καρέ. Στάσου, και μόνο απ' το ρήμα σου, δυο αιώνες μετά συνειδητοποίησε την ήττα σου σε έναν αγώνα κίνησης. Μόνο κίνησης. Κίνησης για χάδι που φώναζε και δεν ακούστηκε. Για ανατρίχιασμα που θα προκαλούσε η κάθε των δαχτύλων σου κατηφόρα. Κίνησης-έλξης, κίνησης-απώθησης, κίνησης σμιξίματος. Στάσου και γράφε κείμενα για δοχεία που δεν συγκοινωνούνται. Που η τελευταία τους γέφυρα δεν χτίστηκε γιατί ο πρωτομάστορας δεν είχε κόρη να ρίξει στα θεμέλια. Μείνε εκεί και προσπάθησε να μαντέψεις τη γεύση των ποδιών της αφού θα τα 'χες γλείψει, το χρώμα των γραπτών της αφού θα τα' χες ματώσει. Μείνε και παραδέξου το: αφελής σαν άντρας μακάρια στη γλυκιά σου άγνοια πορεύεσαι. Διάφανος, νομίζε κανείς δε θα δει την αμηχανία σου...

Κι όμως, δεν είναι έτσι..

ΓΥΝΑΙΚΑ

2010-07-13T01:45:00.002+03:00

Λατρεύω το γεμάτο αλμύρα κωλοπαιδισμό του Καββαδία στο στίχο "τι με κοιτάς; Να σου θυμίσω εγώ που μ' είδες. Στην άμμο απάνω σ' είχα ανάστροφα ζαβώσει..."

ΑΣΧΗΜΑ ΣΗΜΕΡΑ

2010-07-07T18:15:00.002+03:00

Μεγαλώνω άσχημα. Με λιγότερες λέξεις, περισσότερα θέλω που έχουν ήδη εκπέμψει SOS, πιο πολλές σκιες που ασχημίζουν παρά δίνουν γοητεία σ' αυτή τη φάτσα. Μεγαλώνω και πλέον αγχώνομαι. Για τους ανθρώπους μου, την πόλη μου, τις μουτζούρες των γραπτών μου. Είμαι 31 κι η επίγευση των μονολόγων μου είναι ότι δεν έχω καταφέρει τίποτα. Κωλοχαρακτήρας θα πεις. Δε θα σ' αντικρούσω. Κυκλοθυμικός κι αδύναμος, έτοιμος να γκρεμίσω ανά πάσα στιγμή... Ξέρω αύριο αλλιώς θα τα βλέπω. Αύριο όμως. Σήμερα δε γίνεται να με ανεχτείς. Γι' αυτό άστο. Ας μείνω μόνος απόψε.

12.27 ΑΣ ΠΟΥΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΩΡΑ ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΤΗ ΒΟΥΤΙΑ.

2010-07-07T12:22:00.002+03:00

Δεν μπορώ να αποφασίσω αν ο Οδυσσέας έχει γράψει στίχους που κλείνουν με φιλί στο στόμα ή στο μέτωπο. Εμένα πάντως με κάνει χάλια αυτό το τραγούδι. Κι αυτό θέλω σήμερα.

LOST. ΤΟ ΤΕΛΟΣ

2010-07-02T11:44:00.002+03:00

We are not leaving. We are moving on.... Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν όταν είδα το πρώτο επεισόδιο του Lost. Μάλλον ήταν χειμώνας του 2005. Δε με είχε εντυπωσιάσει. Απλά με είχε πείσει να δω και το δεύτερο. Ήταν αρκετό. Πέντε χρόνια μετά ήρθε το τέλος του και μαζί μια θλίψη που ακροκάθισε στα βλέφαρά μου. Όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρξε βδομάδα που να μην συζήτησα κάτι, με κάποιον γι' αυτό. Ο Τζακ έγινε ο φίλος που μάλλον θα 'βλεπα το βράδυ, η Κέιτ το κορίτσι που φλέρταρα την προηγούμενη κι οτιδήποτε paranormal στη ζωή μου, στον κόσμο ήταν normal γιατί θα μπορούσε να 'χει συμβεί και στο νησί. Ήταν η σειρά που 6 σεζόν δεν έκανε ποτέ κοιλιά -όχι στην πλοκή, στη δράση αλλά- στο σενάριο. Μια απίστευτη ιδέα που γεννήθηκε, επωάστηκε κι εξελίχτηκε ως την τελευταία ανάσα της, την τελευταία μέρα της. Μια ιδέα που έμεινε μακριά από κάθε εικασία, κάθε παρατραβηγμένη ή ρηχή σκέψη για το τι συμβαίνει, ποια η απάντηση στα ερωτήματα. Μια ιδέα που έφτασε στην κορύφωσή της στο τελευταίο επεισόδιο. Λύπη και χαρά, δάκρυ και γλώσσα που το γλείφει, γαμώτο κι ελπίζω. Όλα μαζί κι όλα σε τέλειες δόσεις, τέλειες αναλογίες. Λύπη για το τέλος, για το θάνατο τον αναπόδραστο όλων. Χαρά για τη συνέχεια. Ένας τόπος (άτοπος και άχρονος) συνάντησης όλων τους και η μετακίνησή τους στο φως.. Τι είναι αυτό το φώς; Ας το διαλέξει ο καθένας μας. Πάντως μην ξεχαστεί κανείς! Δεν είναι το αντίο, το Τέλος. Είναι το Μετά... We are not leaving. We are moving on!

ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ...

2010-06-24T17:49:00.003+03:00

Τις τελευταίες μέρες κοιτούσε στο ίδιο σημείο στο χώρο. Σαν και σε εκείνες τις συμπαντικές συντεταγμένες να είχε ανοίξει η, μόνο απ' αυτή ορατή, πύλη και να την καλούσε. Η δικιά της πύλη. Αυτή απ' την οποία εκπορευόνταν οι δικές της αναμνήσεις, τα δικά της "θέλω αλλά δεν έκανα", οι δικοί της αγαπημένοι που είχαν ήδη φύγει... Οι οριστικοί χωρισμοί, τα ακροτελευταία αντίο δε νομίζω ότι πονάν τόσο για το αδιαπραγμάτευτο της αναχώρησης, του "one way ticket" (υπάρχει προαδαμική αποδοχή γι' αυτό). Πονάν, κυρίως, για όσα αυτός που φεύγει "ξεχνάει" πίσω του. Δακρύζουμε γιατί πάντα σε μια ντουλάπα, σε κάποιο μέσα μας συρτάρι θα βρίσκουμε ένα αστείο, μια φωνή, ένα κεφαλομάντηλο...

ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΣΟΥ ΘΑ ΤΟ 'ΛΕΓΑ... ΠΑΡΑΔΟΧΗ ΗΤΤΑΣ

2010-06-04T01:59:00.002+03:00

Ρέθυμνο 30/V/2010

Φίλε, θα σου φύγει. Ωραίος είσαι, ταλέντο έχεις, με μερικά κορίτσια όμως αυτά δεν αρκούν. Το θέμα, σου λέω, δεν είναι τι έχεις, τι δίνεις, αλλά πόσα μπορείς να γκρεμίσεις, τι δικό σου μπορείς να σκοτώσεις. Κι εσύ δεν το ‘χεις. Δε θα ‘σπαγες ποτέ το Mac σου για χάρη της, δε θα ξεδόντιαζες τα πλήκτρα σου αφήνοντας άσχημη τη μουσική σου μήπως και την προλάβεις πριν χτυπήσει πίσω της την πόρτα.. Φίλε, είναι κορίτσια-αράχνες που τα ερωτεύεσαι γιατί πίνουν το αίμα σου πιο γλυκά από κάθε άλλο, είναι κορίτσια-αερικά που τους δίνεσαι γιατί η αγκαλιά τους είναι πιο μεταξένια απ’ της ομίχλης. Δεν είναι παγίδες τα κορίτσια αυτά, δεν είναι εκ των προτέρων καταστροφή. Κατάλαβέ με! Δε σου λέω αυτό. Είναι κορίτσια ιδιαζόντως ξέχωρα. Drama queens στην απόλυτη ησυχία και sex girls στη γύρω στέγνια. Ταυτόχρονα όμως και υστερία που σου σχίζει τα πουκάμισα, στριγκλιά που σου σπάει τα τζάμια. Για ν’ αντέξει κορμί το κορμί τους, μυαλό το μυαλό τους χρειάζεται μέταλλο σφυρηλατημένο απ’ τον Ήφαιστο, αίμα ανακινημένο απ’ τον Ποσειδώνα... Δύσκολα πράγματα αυτά. Και συνήθως ανεύρετα... Γι’ αυτό σου λέω: θα σου φύγει.

ΜΕΡΑ ΜΑΓΙΟΥ (δύσκολη)

2010-05-15T13:56:00.002+03:00

Σάββατο 15 Μάη λέει... Ένας Νοέμβρης εμβόλιμος χαμογελά. Με μπουκετάκι στο χέρι από άνθη "μη με λησμόνει" και "μη χαμογέλα" και "μην ξεχνάς για μένα να κλαις" χτυπάει την πόρτα, τα παράθυρα και περιμένει ν' ανοίξω... Ακροβατώντας ανάμεσα στους anathema και τη Βανδή, με τις σκέψεις μου ανάμεσα στην απλωμένη μου μπουγάδα που βρέχεται έξω και τη ματωμένη κουβέντα μας χτες βράδυ σου γράφω κι ας ξέρω πως πάλι δε θα με διαβάσεις... Και ξεκινάω το κείμενο κάπως έτσι : "Δε νιώθω καλά τις μέρες που έχει απαγορευτικό. Όχι για τα καράβια που μένουν δεμένα, αλλά γιατί κάποια βρίσκονται εκεί έξω..."

ΙΣΧΥΕΙ ΑΚΟΜΗ ΤΟ VENCEREMOS;

2010-05-06T18:44:00.003+03:00

Την καλησπέρα μου. Ήταν δύσκολη η χτεσινή μέρα για την Ελλάδα. Δυστυχώς δε θα είναι η τελευταία. Δεν είμαι εδώ για να γίνω απολογητής κανενός, πόσο μάλλον υπερασπιστής. Τρεις άνθρωποι χάθηκαν σε μια τράπεζα που δεν πληρούσε καμιά προϋπόθεση ώστε να έχει άδεια λειτουργίας, από τη βόμβα και το χέρι μιας δράκας αφασικών σεσημασμένων που δεν πληρούν καμιά προϋπόθεση ώστε να λέγονται άνθρωποι. Δε θα γίνω εγώ όμως ο δικαστής τους. Δε θα τους βάλω στο σκαμνί. Δεν έριξαν τη μολότωφ για να κάψουν τρεις ανθρώπους. Ένα κλειδωμένο σύμβολο χτυπούσαν. Πρόκειται για πόλεμο. Το καταλαβαίνουμε ή όχι έχουμε μπει σε μια εποχή μη ειρήνης. Όχι ηρεμίας με την έννοια που τη ζήσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια. Και σε καταστάσεις πολεμικές η λογική πιάνει παγκάκι στην άκρη του δρόμου και παρατηρεί τις μάχες που μαίνονται. Ήταν τα πρώτα θύματα μιας μάχης με ευδιάκριτους αντιπάλους αλλά όχι με ευδιάκριτα όρια. Ποτέ δεν ξέρεις αν βρίσκεσαι απ' την απο δω μεριά ή την από κει. Ποτέ δε συνειδητοποιείς πότε πέρασες απέναντι. Λυπάμαι που το λέω, και φοβάμαι πως θα δικαιωθώ σύντομα, αλλά οι εφημερίδες μας θα έχουν κι άλλα μαύρα εξώφυλλα...... Οι συνθήκες εργασίας στη Marfin δεν είναι χειρότερες από ότι στις περισσότερες απρόσωπες μεγάλες επιχειρήσεις. Κλίμα ψυχολογικής τρομοκρατίας, ανελευθερίας, απουσίας πρόνοιας, κάκιστων μισθών. Το χειρότερο είναι ότι διοικείται από κάποιον που αγνοεί την έννοια του μέτρου. Που έχει διαπράξει την ύβρι από χρόνια και ... που δυστυχώς ούτε οι θεοί δεν τον τιμωρούν. Ο Βγενόπουλος, ο άνθρωπος που εκπροσωπεί μια εταιρεία που προσπαθεί να αγοράσει όλη την Ελλάδα (Mig), αυτή τη στιγμή είναι η εικόνα ενός κόσμου που καταρρέει σε αξιακό επίπεδο δίνοντας χώρο σε ύαινες και τσακάλια να αναδυθούν, να αναδειχθούν και να κυριαρχήσουν...... Φοβάμαι, αλλά λέω ότι δεν είναι ακόμη αργά... Πάνω από 200.000 άνθρωποι (500.000 σύμφωνα με το BBC) βγήκαν χτες στους δρόμους. Όσο οι (τρύπιες έστω) σημαίες τους ανεμίζουν υπάρχει ελπίδα.

ΕΞΕΥΓΕΝΙΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΚΟΝΤΑ

2010-05-01T00:08:00.002+03:00

Εξαιρετικό βιβλίο. Απ' τη μια, καταπληκτική αλληγορία πάνω στον αχαλίνωτο ερωτισμό των δεκαοχτάχρονων αγοριών, της αδυναμίας τους να ελέγξουν τα γεννετήσια ένστικτά τους ακόμη και στην κηδεία των γονιών τους. Επίσης αλληγορία πάνω στη δύναμη που ασκούν οι μοντέλες-πόρνες πολυτελείας σε 50άρηδες οικογενειάρχες ευυπόληπτους πολιτικούς, όταν το καβάλημά τους αρχίζει να παίρνει τη μορφή φιδιού. Κι απ' την άλλη μια τρομερή περιπέτεια δράσης, ένα κινηματογραφικό κείμενο, ένα θρίλερ βγαλμένο απ' τις σελίδες του Κίνγκ, όπου μια εξάμετρη ανακόντα, ατάιστη δύο μήνες το σκάει από μια επίδειξη τσίρκου σε ένα γεμάτο εμπορικό κέντρο, κλειδωμένο δυστυχώς και κατειλλημένο από εξωγήινους τρομοκράτες!!...... Ένα τρομερό βιβλίο που ποτέ δεν το διάβασα γιατί δεν υπάρχει. Ποιο το πρόβλημα όμως; Γιατί, τάχα μου, οι κριτικοί λογοτεχνίας διαβάζουν τα βιβλία που προωθούν ή θάβουν ελαφριά τη πένα, κενή τη καρδία και δυσκοίλιο τω κώλω;

ΠΟΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ; Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΜΙΚΡΟΦΩΝΑ!

2010-04-16T02:00:00.007+03:00

(Το σκίτσο υπάρχει στο site http://derveniotis.wordpress.com/)

Ουαί! Κλείστε τις τηλεοράσεις! Τι λαμόγια είναι οι δημοσιογράφοι; Τους ακούω κι οι τρίχες μου χτυπάν έγερση σαν σημαία ημέρα εθνικής επετείου! Λίγες φορές στη ζωή μου έχω νιώσει να με περνάν για τόσο ηλίθιο! Ακόμη και στην υπόθεση της 17 Νοέμβρη υπήρχαν ένα σωρό πραγματικά στοιχεία. Εδώ πηδάμε παίζοντας κουτσό από γελοιότητα σε γελοιότητα. Οι πληροφορίες που τους δίνει η αντιτρομοκρατική είναι επιπέδου εγκεφαλογραφήματος κουναβιού που βρίσκεται σε κόμα. Κι αυτοί τις αναπαράγουν χωρίς κανένα μάσημα. Και πλέον απροκάλυπτα! Δημοσιογράφος ιδιωτικού καναλιού απάντησε στο κινητό του ενώ ήταν στον αέρα και κλείνοντάς το καμάρωνε σαν γαλβανιζέ σκεπάρνι ότι η κλήση ήταν απ' την αντιτρομοκρατική, όπου του υπενθύμισαν πληροφορία που παρέλειψε να αναφέρει!!!! Και το έλεγε ως δημοσιογραφική επιτυχία! ΕΛΕΟΣ!!!! Κι όταν -δε λέω μερικές μέρες αλλά- μερικές ώρες μετά τα δήθεν αποκλειστικά αποδεικνύονται τσιχλόφουσκες babol ξεχασμένες στο ράφι μπακάλικου στην Αστυπάλαια απ' την εποχή της πειρατείας, κανένας μα κανένας δε βγαίνει να το δημοσιεύσει και να το διαψεύσει. "Ασ' το να περάσει μωρέ. Ήδη βρίσκεται στην άκρη του μυαλού τους. Γιατί να το ξεβολέψουμε; Και πώς να δικαιολογηθούμε; Χρειάζεται και κάκαλα -αντρικά και γυναικεία- η παραδοχή του λάθους (ποιού;), της ξεφτίλας (έτσι μπράβο)"... Μούφα η συνομιλία για το μικρό Αφγανό, μούφα το αποτύπωμα στο σπίτι του Φούντα (πάνω σε κείμενο που μαζεύονταν υπογραφές από δεκάδες πολίτες για ψήφισμα ήταν), μούφα το προσχέδιο για επίθεση σε αστυνομικό τμήμα (δεν εμφανίστηκε ποτέ στην ανάκριση!!), μούφα τα προσχέδια προκυρήξεων (φωτοτυπίες και κανένα πρωτότυπο κείμενο δεν υπάρχει, κι αχ πόσο δύσκολο είναι να εμφανίσω και φωτοτυπίες του γάμου του Χριστού με τη Μαγδαληνή!!!)... Αλλά ξέχασα! Βρέθηκαν βιβλία αναρχικού περιεχομένου!... Εγώ λέω είναι πολύ εύκολο η κοινωνία να δημιουργεί ενόχους. Γιατί η κοινωνία με την απάθειά της τους δημιουργεί. Ξεχνάει όμως πόσο εύκολο είναι η φασιστική μπότα να βρεθεί και έξω απ' την πόρτα της.... Ντουκ-ντουκ! Ακούτε; Ακόμη μας χτυπάν μέσω της τηλεόρασης. Ας την κλείσουμε πριν φτάσουν στο κουδούνι μας!

ΜΗ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙΣ

2010-03-30T04:05:00.005+03:00

Απ’ την αλήθεια μου κρυβόσουν

κι απ’ το δικό μου πυρετό

θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν

αλλά δε θα ‘μαι πια εγώ.

Μου λες πως όλα θα τα φτιάξεις

σα να ‘ναι ρούχα πεταμένα

θα καταφέρεις να μ’ αλλάξεις

μα θα ‘χεις άλλον, όχι εμένα.

Άλλαξέ μου τη ζωή, όχι εμένα

κάνε γη και ουρανό να μοιάζουν ένα.

Άλλαξέ μου τη ζωή, μη με αλλάξεις.

Αν μ’ αφήσεις να πετάξω, θα πετάξεις.

Άσε με, άσε με δίπλα σου να ζω

άσε με, άσε με να είμαι εγώ.

Όπου με θέλεις θα ταιριάζω

το λίγο μου θα ‘ναι αρκετό σου

θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω

και θ’ αγαπάς τον εαυτό σου.

Στίχοι του λατρεμένου Οδυσσέα Ιωάννου απ' τον καινούριο δίσκο του Βασίλη. Το πρόβλημα που αναπόδραστα εμφανίζεται σε κάθε σχέση νωρίς ή αργότερα. Το παιχνίδι εξουσίας (και συναισθάνομαι το πεζό των λόγων μου) που βγαίνει απ' το συρτάρι αργά ή γρήγορα. Τα ρούχα σου που δεν αντέχω να βλέπω στο πάτωμα κι εν τέλει δεν είναι άλλο απ' την αυτεπιβεβαίωση, το κορνιζάρισμα της ωραιοπάθειάς μου. Τα copy-paste της φάτσας μου που θέλω να βλέπω σε εσένα... Η ερμηνεία καταπληκτική. Ενέχει κάθε σύσπαση νευρώνα του προσώπου απ' τον πόνο που προκαλεί η διαπίστωση της ιδιοτέλειας. Αν είχα φωνή να το τραγουδήσω, έτσι θα το 'κανα...

Conclusion: Με τρέμει η κραυγή "άσε με να είμαι εγώ".. Δεν έχω δύναμη να την αντιπαρέλθω. Μπρος της κατεβάζω την πύλη μου και σου παραδίδω το κάστρο μου..

ΥΓ. Εσύ, όταν την ακούς από 'μένα, πώς την αντιμετωπίζεις;

ΖΟΖΕ ΣΑΡΑΜΑΓΚΟΥ

2010-03-22T18:19:00.002+02:00

"Ο Θεός είναι η σιωπή του σύμπαντος και ο άνθρωπος η κραυγή που δίνει νόημα σ' αυτή τη σιωπή"...

Μέρες που είναι, ένας δηλωμένος άθεος με προβληματίζει με την υπέροχη ενσωματωμένη πνευματικότητά του. Τέτοια που ελάχιστοι δηλωμένοι θρήσκοι διαθέτουν...

ΜΕΙΝΕ, ΣΟΥ ΛΕΩ...

2010-03-13T03:28:00.001+02:00

Θεσσαλονίκη 12/ΙΙΙ/2010

“Stay ‘cause I need you to find my way…” Τι εγωιστικός στίχος, τι αλήτικα εαυτούλης και… πόσο μ’ αρέσει!. Σου δίνομαι για να υπάρξω. Σε χρησιμοποιώ. Ποια ανιδιοτέλεια; Ερωτευμένοι είμαστε, δε δουλεύουμε στη Unicef. Σε φιλάω για την ηδονή του να γεύομαι τη γλώσσα σου. Σε θέλω εδώ, κάθε μέρα, κάθε στιγμή κι ας πνίγεσαι, γιατί η παρουσία σου, όσα βρίσκω στα μάτια σου είναι λύση σε κάθε αίνιγμά μου. Stay… γιατί αν φύγεις μπορεί και να σε σκοτώσω. Και ξέρεις; Βγάλε το «μπορεί». Αν φύγεις θα σε σκοτώσω. Όχι εκδικητικά. Δεν παίζουμε σε ελληνικό δράμα μικρής επαρχιακής πόλης. Ούτε για όσα θα έκανες αν εν τέλει έφευγες. Θα γίνει σαν φυσική κατάληξη ενός πάθους που, λένε, όφειλε να είναι δίδρομο, μα επιμένει να δηλώνει μονόδρομο. Καθένας να απομυζά τον άλλον για τον εαυτό του. Μέχρι τελευταίας ρανίδας. Γι’ αυτό όμως και συνεχίζει ως πάθος. Γι’ αυτό και μ’ αρέσει ο στίχος: “Stay”, αλλιώς δεν πρόκειται να βρω το δρόμο μου!

ΕΤΣΙ ΜΟΥ 'ΡΘΕ ΜΕΣ ΣΤΗ ΝΥΧΤΑ...

2010-03-05T01:02:00.005+02:00

Θα μου αρκούσε να υπάρξω όντας μια μόνο παρομοίωση από βιβλίο του Ρόμπινς. Θα 'χα γεννηθεί, θα 'χα ζήσει και θα 'χα πεθάνει εν οργασμώ! (λέω τώρα)

ΠΡΟΣ ΕΞΩΓΗΪΝΟΤΑΤΟ ΚΥΡΙΟ ΧΑΡΔΑΒΕΛΛΑ:

2010-02-24T18:06:00.004+02:00

Το να απαντούσες βάζοντας το Σίλλερ να γλείφεται με τον Γκαίτε θα ήταν θεμιτό μέσα στα όρια του χιούμορ που αντιλαμβάνονται οι δημοσιογράφοι και οι κυβερνήσεις των δύο χωρών (μην μπλέκουμε τους λαούς γιατί και οι μεν και οι δε θα σας πάρουν με τις ντομάτες για όσα λέτε και κάνετε). Το να απαντάς όμως σε ένα θέμα οικονομίας του παρόντος, σε ένα άστοχο εξώφυλλο και σε μερικές κακές δημοσιογραφικές κριτικές, κάνοντας αναδρομή στις χειρότερες στιγμές ενός λαού, που τις ενοχές και τη ντροπή γι' αυτές φέρει μέσα του σαν προπατορικό αμάρτημα ο κάθε ένας νέος Γερμανός που γεννιέται, τότε δεν έχεις απλά αστοχήσει. Έχεις στρέψει μπούμερανγκ το δήθεν κληρονομημένο (δε φαντάζομαι να αυταπατάσαι ότι ακόμη δημιουργείς;) πολιτισμό που διαφημίζεις.

FIGHT CLUB

2010-02-22T13:46:00.003+02:00

Με αφορμή την ερώτηση ενός προσφιλούς κυρίου "τι είναι το Fight Club?":

Fight Club είναι μια ταινία με δυο νέους που ο ένας υπάρχει κι ο άλλος δεν υπάρχει (αλλά αυτό δεν το ξέρουμε εμείς) κι οι οποίοι δέρνονται με όποιον άντρα γεννήθηκε απ' τον Κάιν κι έπειτα, αλλά όχι μεταξύ τους. Κι αυτό θα 'πρεπε να μας υποψιάσει. Αλλά επειδή είμαστε λίγο τζούφιοι νοητικά, δε μας υποψιάζει και φτάνουμε στο τέλος της ταινίας για να το καταλάβουμε (κι αν!).

B IS FOR... MY BEER

2010-02-19T02:14:00.002+02:00

Θεσσαλονίκη 19/ΙΙ/2010

Η μπύρα είναι ολόκληρη τελετουργία. Είναι το ποτήρι της. Σαν το ιδανικό εσώρουχο που μπορεί να φορέσει η συγκεκριμένη γυναίκα. Αυτός που πίνει μπύρα απ’ το μπουκάλι είναι η κοπέλα με το μποξεράκι κάτω απ’ το τζιν. Μπύρα είναι η θερμοκρασία της. Αν χάρη του «πίνω» αδιαφορείς για το ζεστό της τότε σε όλα σου είσαι χάλιας. Τότε και χάριν του «γαμάω» αδιαφορείς για το στεγνό της. Μπύρα είναι τα συνοδευτικά της. Αν παρελκόμενά της δεν έρχονται βουτηγμένα στη μουστάρδα λουκάνικα, τότε έχεις ξεχωρίσει την Αλίκη απ’ τα θαύματα. Τα ξιδιασμένα καρότα είναι άχρηστα ακόμη και για ερωτικό βοήθημα. Τέλος, μπύρα είναι η παρέα. Μόνος σου στο μπαρ πίνεις ουίσκι, πίνεις βότκα, πίνεις κώνειο. Όχι μπύρα. Αυτή θέλει φίλους, θέλει μουσικές, θέλει παραλίες κι εφηβική διάθεση.

...

2010-01-18T16:55:00.002+02:00

- Και τι διαβάζεις;
- Ψάχνω για συγγραφείς που τα βιβλία τους είνα μια προέκταση της διάνοιάς τους, όχι μια προέκταση της νεύρωσής τους...

Τομ Ρόμπινς

ΤΑ ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΣΟΥ

2010-01-16T16:27:00.001+02:00

Θεσσαλονίκη 16/Ι/2010

Αχ βρε μωρό μου με τα παράπονά σου! Δε σε πήρα σήμερα κι είναι αδιαφορία; Για σκέψου πώς κλείσαμε χτες βράδυ! Σχημάτισα τα νούμερα με τη θλίψη να με πονάει σε κάθε μου κίνηση. Δεν ήθελα να είσαι μέσα, δεν ήθελα να ‘σαι μόνη, ήθελα απλά να μου δώσεις δυο λεπτά. Ήθελα μόνο ν’ ακούσω «μωρό μου, δεν είσαι καλά;». Να δω ολόγραμμα το χάδι σου στο μάγουλό μου. Κλείσαμε γιατί όλοι γέλαγαν και φώναζαν, γιατί δε σ’ άκουγα, γιατί δεν έκανες πέντε βήματα να μείνεις μόνη σου μαζί μου… Τρέφομαι απ’ τη θλίψη μου, το ξέρω. Μα χτες ήμουν χορτάτος. Να μ’ απαλλάξεις απ’ αυτή ήθελα. Γι’ αυτό δεν πήρα σήμερα. Σε θυμό μου βγήκε!

ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ

2010-01-08T13:57:00.003+02:00

Θεσσαλονίκη 8/Ι/2009

Στη γιορτή του φίλου σου οφείλεις να είσαι εκεί. Κάθε που γεμίζει το ποτήρι του, δίπλα να ‘ναι το δικό σου και να ζητάει τα όμοια. Στη χαρά του δεν μπορείς να εύχεσαι απ’ το τηλέφωνο. Δε συναισθάνεσαι δια μέσω γραμμών ∙ ορατών ή αόρατων. Όταν οι τριγύρω θα του πουν «ποιος ο κόσμος που διάλεξες για τα έντονά σου;» αυτός να μπορεί να στρίψει το κεφάλι, να απλώσει το χέρι και να τους δείξει: «Να τα δωμάτια που έστηνα γήπεδα, να τα τραγούδια που μου έβαζαν διλλήματα, να τα κορίτσια που μας έκαναν ποιητές»… Στις γιορτές το «λείπει» είναι πάντα αδικαιολόγητο. Το καλό είναι ότι η φιλία δεν αφήνει μετεξεταστέους λόγω απουσιών.

Υγ. Ας ήταν η τελευταία...

ΕΥΧΕΣ

2009-12-31T15:52:00.003+02:00

Αλλάζει ο χρόνος... Τις ευχές μου για έναν όμορφο καινούριο. Με παρέες που να λιγώνονται στη ματιά σας.. Κι επιλεγμένες μοναξιές..

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΣΕ ΣΕΛΙΔΟΔΕΙΚΤΕΣ

2009-12-10T14:27:00.004+02:00

ΟΣΚΑΡ ΟΥΑΪΛΝΤ
ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ

Μη μου λες πως αυτό γίνεται μόνο σε εμένα! Ξέρω πως αφαιρούμαι λίγο παραπάνω, πως κάποιες σκέψεις μου ξεφεύγουν απ’ τη άσφαλτο του ορθολογισμού και μπαίνουν σε χωματόδρομους σχεδόν παράνοιας. Γνωρίζω πως η ανύπαρκτη συγκέντρωσή μου, μου στερεί τη δυνατότητα στοχασμών και βαθύτερων αναλύσεων των δεδομένων που λαμβάνω. Ξέρω πως πολλοί κρυφογελάν πίσω μου όταν ξεχνάω να πατήσω στη γη και χαμηλοπετάω. Όλα αυτά μου είναι γνωστά. Μη μου λες όμως πως μόνο εγώ τα κάνω. Δε μου αρέσει να είμαι ομάδα από μόνος μου.

(Θεσσαλονίκη 10/ΧΙΙ/2009)

ΤΟ ΧΟΥΙ ΜΟΥ

2009-11-29T17:46:00.003+02:00

Θεσσαλονίκη 28/ΧΙ/2009

Έχω ξαναγράψει για το χούι μου να μην τελειώνω βράδυ τα βιβλία που διαβάζω. Ν’ αφήνω πάντα ένα κεφάλαιο, μια σελίδα, λίγες λέξεις για το επόμενο πρωί.. Για τα άσχημα βιβλία, αυτά που καθόλου δε μ’ άρεσαν, το κάνω έτσι σαν μια τελευταία ευκαιρία να δω στον ύπνο μου ένα τέλος τόσο συγκλονιστικό που θα μου αλλάξει όλες τις προηγούμενες εικόνες. Να τα μετατρέψω σε κορίτσι που όλο το βράδυ είναι ανιαρό μέχρι σφαίρας, μα τη στιγμή του χωρισμού αγγίζει στο λαιμό σου δυο χείλη λύκαινας που σε κάνουν για πάντα δικό της.. Απ’ την άλλη, για τα όμορφα βιβλία, για αυτά που με γλυκαίνουν κι αυτά που με πονάν, το κάνω για να κοιμηθώ μια ακόμη νύχτα με τους ήρωές τους. Για να ‘ρθουν στον ύπνο μου οι εξαίσια σμιλεμένες λέξεις τους και να χτίσουν είτε όνειρα, είτε εφιάλτες. Έντονα πάντως. Σαν κορίτσι που όλο το βράδυ κερνιέται ποτό απ’ τη γλώσσα μου και το ξημέρωμα τη βρίσκει γαντζωμένη πάνω μου και με τα νύχια της μπηγμένα στην πλάτη μου… Ένα τέτοιο βιβλίο κλείνω κι απόψε λίγο πριν το τέλος του. Περιμένοντας τους νεκρούς και τους ζωντανούς του…

ΟΙ ΜΑΝΔΡΑΓΟΡΕΣ ΤΗΣ ΑΠΩΛΕΙΑΣ

2009-11-20T15:08:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη 20/ΧΙ/2009

Κάτι βράδυα «δεν είναι μόνο οι μανδραγόρες που ουρλιάζουν». Θα πορευτώ με τους στίχους του Ντίλαν Τόμας. Η απώλεια βγάζει από μέσα σου τις πιο σπαραχτικές κραυγές. Χάνοντας κάποιον δε χάνεις μόνο την ύπαρξή του αυτή καθεαυτή. Χάνεις και οικείες εικόνες, χάνεις λέξεις που ‘χαν συνηθίσει τα αφτιά σου ν’ ακούν, η γλώσσα σου να λέει. Ένα «φεύγω» δεν είναι από μόνο του άσχημο. Είναι τα παρελκόμενά του που σε δακρύζουν. Η πολυθρόνα που τώρα θα είναι άδεια, τα χοντρά γυαλιά που θα ‘ναι ακουμπισμένα στον πάγκο, η τηλεόραση που θα μένει κλειστή.

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΣΟΥ...

2009-10-25T01:35:00.003+03:00

Θεσσαλονίκη 25/Χ/2009

  Αν τους σταθμούς τους είχες συνδυάσει με εμένα, αν κάθε φορά που βρισκόσουν σε αποβάθρα σκεφτόσουν πως είτε θα μ’ αγγίξεις, είτε μόλις μ’ άφησες, τότε οι δρόμοι σου θα ήταν διαφορετικοί. Τότε θα επιζητούσες χιλιόμετρα για bonus εισιτήριο που θα σ’ έφερνε μια φορά ακόμη κοντά μου. Τότε θα πήγαινες σε μάγισσες και θα καταριόσουν εκείνον που εφήυρε τα πόδια, τον τροχό, τον ατμό, την κίνηση, οτιδήποτε σε παίρνει από δίπλα μου και σε πηγαίνει κάπου αλλού. Δεν το ‘χεις κάνει κι έτσι αυτό το ατέρμονο πηγαινέλα σου είναι μακριά μαύρα θλίψης μαλλιά. Χωρίς μιαν ανταύγεια χαράς. Χωρίς να μπορείς να βρεις έναν απλό τρόπο, με ένα μαύρο συρματάκι ας πούμε, να τα πιάσεις στο πλάι και να σου φανούν όμορφα!

ΧΕΙΜΩΝΙΑΖΟΥΜΕ...

2009-10-13T01:26:00.000+03:00

Το πρώτο βράδυ ετούτου του φθινοπώρου που χρήζει ανάγκης μουσικής που να κατηφορίζει στο τζάμι σαν σταγόνα. Το πρώτο βράδυ που μαζεύει βιαστικά τα ρούχα απ' την απλώστρα κοιτώντας τα σύννεφα στον ουρανό. Το πρώτο βράδυ που πονάει για παρέα.

ΚΙ ΕΝΑ ΠΡΟΒΑΤΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΡΕΙ...

2009-10-06T02:23:00.000+03:00

Οδοιπόρος πάντα της αριστερής πλευράς του δρόμου έσκασα ένα χαμόγελο χτες βράδυ. Συνεχίζω να ελπίζω στην καλή αριστερά (που λέει κι ο Στάθης), στην καλή πολιτική, στην καλή δημοκρατία. Απλά στην πραγμάτωση του όρου τους δηλαδή.

ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΑΥΤΟ...

2009-10-02T19:38:00.000+03:00

Στο νησί και βρέχει... Όμορφα.. Η βροχή στα νησιά δεν είναι μελαγχολία. Δεν είναι μόνο αυτό. Είναι μέρος του χώρου. Αρμονία.

ΖΑΚΑΤΟΝ

2009-09-22T01:39:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 22/ΙΧ/2009

Είναι στο Μεξικό κάποιες υποβρύχιες σπηλιές που μου θυμίζουν εσένα. Πρώτα απ’ όλα το όνομα : Ζάκατον! Γράμματα γραμμένα με μαρκαδόρο, σε σχήμα τόξου, στους λαγόνες σου. Υποδήλωση κάτι αλλοπαρμένου, κάτι από αλλού φερμένου. Οι σπηλιές αυτές βρίσκονται σε βάθη απροσμέτρητα. Που προκαλούν στη σκέψη ότι και μόνο υπάρχουν. Που ανατριχιάζουν στην ιδέα του τι να φωλιάζει μέσα τους. Σπηλιές με το ιδιαίτερο της υδροθερμικής φύσης των υδάτων τους. Εκεί που τα πάντα θα ‘πρεπε να είναι παγωμένα, τα πάντα καίνε. Νερά, που λένε, ζεσταίνονται απ’ τη μήτρα της γης. Νερά στα οποία πιστεύεται ότι απ’ το μηδέν γεννάται ζωή. Κάπου εκεί, υποστηρίζουν, μπορούμε να φωτογραφήσουμε την αρχή του κόσμου μας…. Ζάκατον, γραμμένο στην κοιλιά σου. Κι όταν μπαίνω μέσα σου με καίει η Γαία, με αναγεννάει ο πυρήνας σου. Αυτός του κόσμου…

ΣΑΝ ΝΑ ΓΥΡΙΣΑ ΑΛΛΟΣ

2009-09-14T22:51:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 6/ΙΧ/2009

Έχω να σου πω. Ναι, είναι σοβαρό. Σαν άλλος άνθρωπος να ‘φυγα για το νησί, άλλος να γύρισα. Συνεχώς σκέφτομαι να ‘μαι μόνος. Όχι χωρίς εσένα, χωρίς τους άλλους. Οποιονδήποτε μπορεί να μου πάρει μια λέξη που δε θέλω να του δώσω. Οποιονδήποτε μπορεί να μου την κλέψει. Νομίζω έχω περιορισμένο λεξιλόγιο για να το σπαταλώ. Νομίζω το να σου αφιερωθώ σημαίνει να σου χαρίζω και οτιδήποτε υπάρχει από το άλφα ως το ωμέγα –και ανάμεσά τους. Σε οποιαδήποτε γλώσσα…

ΜΑΝΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΥ

2009-09-06T17:06:00.000+03:00

Ο άνθρωπος που έγραψε αυτούς τους στίχους μπορεί να πει "σας γράφω στ' αρχίδια μου όλους, κάνω φίλο τον Ψινάκη, συνεργάζομαι με την Πέγκυ Ζήνα και συχνάζω στα σκυλάδικα. Αν έχετε πρόβλημα, πάρτε τα μολύβια σας, τις ξύστρες σας κι ελάτε να παλέψουμε..."
Κύριε Μάνο Ελευθερίου σας ζηλεύω, σχεδόν σας μισώ. Αρκετά τραγούδια σας θα ήθελα να τα 'χα γράψει εγώ!

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ

2009-09-01T16:19:00.000+03:00

Καλό μας φθινόπωρο. Σε τέτοια δάση (υπάρχουν ακόμη?) οι βόλτες μας, βρεγμένο χώμα τ' αρώματά μας, φύλλα που σπάζουν κάτω απ' τα πόδια μας οι ήχοι μας...

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

2009-08-24T11:01:00.001+03:00

Φωτιά στον ύπνο σας αλήτες!

ΧΙΡΟΣΙΜΑ

2009-08-06T11:26:00.000+03:00

64 χρόνια μετά παραμένουμε το ίδιο βλάκες, το ίδιο απολίτιστοι, το ίδιο επικίνδυνοι....

ΠΕΡΙ ΓΡΙΠΗΣ...

2009-08-03T11:16:00.000+03:00

Το 'χουμε πατήσει το κουμπάκι εδώ και καιρό. Κλειστά σχολεία, κλειστές πόλεις, κλειστά σπίτια, κλειστιά στόματα, κλειστά πόδια. Η γρίπη έρχεται, η γρίπη είναι εδώ! Κι από Σεπτέμβρη... τίποτα δε μας σώζει! Ποιο 2012? Αυτά είναι για τους Λιακόπουλους. Η ΓΡΙΠΗ!!! Η γρίπη είναι για 'μας, τους σοβαρούς, τους ψύχραιμους, τους επιστήμονες!...................... Απλά μια σημείωση να βάλω εγώ. Το νέο εμβόλιο θα είναι έτοιμο μες στον επόμενο χρόνο. Ωστόσο πριν το Δεκέμβρη αυτού του χρόνου (2009), οι τέσσερις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες που διαγωνίζονται ποια θα το πατεντάρει πρώτη, θα δώσουν μερικές εκατομμύρια δόσεις του εμβολίου σε χώρες της Αφρικής!!! (Βλέπε Ελευθεροτυπία 19/7/2009).... Ε, μην είστε αυστηροί. Για το δικό μας καλό το κάνουν. Κι αυτές κάπου πρέπει να το δοκιμάσουν πρώτα. Δε θα παίξουν με την υγεία μας! Άσε που άμα δεν είναι προβληματικά (τα υπό δοκιμή εμβόλια ντε!) και δε γεννούν κανένα νέο AIDS θα επωφεληθούν κι αυτοί οι φτωχοδιάβολοι!...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΤΑΙΝΙΑ...

2009-07-20T14:55:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 14/VII/2009

Ελληνική είναι η ταινία εποχής ντυμένη με μουσική του σήμερα. Ελληνική είναι η ταινία της οποίας ο πρωταγωνιστής παλεύει με μια αρκούδα που φαίνεται το φερμουάρ της στολής της. Ελληνική είναι η ταινία που κάποιος κάνει χασίς και δυο λεπτά μετά κινείται σαν ηρωινομανής βλέποντας οράματα LSD. Ελληνική είναι η ταινία που ο σκηνοθέτης της είναι πρώην καμεραμάν για γάμους και βαπτίσεις. Ελληνική είναι η ταινία που αυτοπροσδιορίζεται «δωματίου» κι έχει εξωτερικά γυρίσματα σε τρεις χώρες, δυο πλατείες και πέντε λαγκάδια. Ελληνική είναι η ταινία που το ευφάνταστο σενάριό της πιάνει 6-8 σελίδες (με διπλό διάστιχο και μεγάλη γραμματοσειρά). Ελληνική είναι η ταινία που το καλά κρυμμένο ως την προβολή τέλος της, ο κάθε πρωταγωνιστής ή κομπάρσος το έχει πει στη μάνα του, στην αδερφή του, στη θείτσα του τη Μαριγώ, στο Λιάγκα, στη Λαμπίρη… Ελληνική είναι η ταινία που αντιπαραβάλλουμε σ’ αυτές του Τρίερ, του Ακίν, του Γκοντρύ, του Γκάνσελ, του Μέντεμ… Ελληνική είναι η ταινία αυτής ή αυτού που η εξαίρεσή της αποτελεί το προς μίμηση παράδειγμα κι όχι το αντίθετο…

ΕΡΩΤΑΣ ΕΙΝΑΙ...

2009-07-13T13:15:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 7/VII/2009

Έρωτας είναι να με ξυπνάς για να μου πεις καληνύχτα. Έρωτας είναι η «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρούς μυαλού». Έρωτας είναι ο Μοχα του Παυλίδη. Έρωτας είναι το Drambuie. Έρωτας είναι να σου κάνω πρωινό. Έρωτας είναι η ποίηση του Υφαντή. Έρωτας είναι τα Black Devil. Έρωτας είναι η Σύρος. Έρωτας είναι να σου διαβάζω παραμύθια. Έρωτας είναι οι ρομαντζάδες στα θερινά σινεμά. Έρωτας είναι τα κοριτσάκια με τα κοντά φουστάκια. Έρωτας είναι το όμορφο ποδόσφαιρο. Έρωτας είναι να χαϊδεύεσαι για ‘μένα. Έρωτας είναι τα φουξ νύχια. Έρωτας είναι η φωνή του Βασίλη. Έρωτας είναι τα αναμμένα κεριά. Έρωτας είναι το άρωμα βανίλια. Έρωτας είναι να ψάχνω δώρα να σου κάνω. Έρωτας είναι η θάλασσα. Έρωτας είναι ο Νοέμβρης. Έρωτας είναι το ηλιοβασίλεμα στο Κάθισμα. Έρωτας είναι το μουνί σου. Έρωτας είναι ο Τομ Ρόμπινς. Έρωτας είναι τα βιολιά στις μουσικές των Tindersticks. Έρωτας είναι οι εκπομπές του Ιωάννου στο Μελωδία. Έρωτας είναι ο Ελύτης. Έρωτας είναι το μαύρο χρώμα.

ΕΓΙΝΑ ΚΙΟΛΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ...

2009-07-08T15:28:00.000+03:00

ΠΡΟΤΑΣΗ

2009-07-07T12:49:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 6/VII/2009

Θες να βγούμε για ποτό ένα βράδυ και να μη μιλήσουμε καθόλου? Εσύ ν’ ακούς το «κομμωτριάκι» και να σκέφτεσαι ιέρειες που βάφουν τα μαλλιά κι εγώ να προσποιούμαι «Άμλετ» και να λικνίζομαι «Μαρέα»? Θες ένα βράδυ να βγούμε και να φέρεις κύκλο τη γλώσσα σου στη σκέτη βότκα των χειλιών μου? Θες να κυνηγήσεις τη ματιά μου στη γυμνή κοιλιά της σερβιτόρας και να μην την τυφλώσεις μόλις την πιάσεις? Θες να βγεις μαζί μου και να μην είναι κανείς άλλος, κανένας φίλος σου, κανένας γνωστός, κανένας ζωντανός και να μη βαρεθείς που εγώ θα ‘μαι χαμένος μεταξύ Ατλαντίδας και στήθους σου?.. Πρόταση είναι. Θα μου κάνεις απόψε παρέα με τους δικούς μου όρους?

ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ

2009-06-26T12:51:00.000+03:00

Παγκόσμια μέρα σήμερα ενάντια στα ναρκωτικά. Δεν έχω πολλά να πω. Όλος ο κόσμος λέει πολλά αλλά λύση (παγκόσμια) δεν έρχεται. Κάθε άλλο..... Για 'μένα το κοινωνικό πρόβλημα, το ανθρωπιστικό πρόβλημα, το πρόβλημα πολιτισμού είναι η εσκεμμένη έλλειψη παιδείας που σπρώχνει τους νέους εκεί και η κακουργηματική αδιαφορία όσον αφορά στην περίθαλψή τους. Η ηλίθια εγωιστική στάση του "δε με αφορά", ώσπου να έρθει και στο δικό μου σπίτι, και η ανεγκέφαλη αδυναμία σχεδόν του συνόλου των κοινωνιών να δουν το χρήστη ως ασθενή.

CAP OU PAS CAP?

2009-06-18T01:30:00.000+03:00

Λυπάμαι. Δεν υπάρχει εύκολος έρωτας. Πεθαίνεις για 'μένα ή όχι; Κρεμιέσαι σήμερα για 'μένα? Τα παρατάς όλα κι έρχεσαι μαζί μου (δεν έχει σημασία που, μαζί μου) ακόμη κι αν αύριο μπορεί να μην είμαστε μαζί? Πόσο ακραία με θες? Δες με! Παίρνω μαχαίρι και χαρακώνω το χέρι μου. Μ' ακολουθείς? Με θες κι ας μη σε θέλω? Θα φτάσεις τον εγωϊσμό σου στη λάσπη, θα συρθείς παρ' ό,τι δεν αξίζω μία? Αν έστω μια σου απάντηση είναι όχι κάπου το παζλ δεν ταιριάζει.... Στις ανάλογες ερωτήσεις σου έχω μόνο καταφάσεις. Σε πράξεις καταφάσεις. Και στο 'χω πει: Δε ζητάω τα ίσα από 'σένα. Τα διπλά ζητάω.

ΣΤΟΝ ΜΑΛΑΜΑ

2009-06-12T01:54:00.000+03:00

Γιατί αγόρι μου? Ήρθες σε μια συναυλία που αν μη τι άλλο δεν ευνοεί τη βλακεία. Μια συναυλία με τραγούδια ακραίας μοναξιάς. Γιατί δεν κάθισες σπίτι σου κι έπρεπε να' ρθεις και μια σειρά πίσω μου να φωταγωγήσεις την ανίατη εγκεφαλοπάθειά σου? Γιατί βλάκα μου το λίγο σου δεν πηγαίνεις στο ζωολογικό κήπο να το κλείσεις και το περιφέρεις ελεύθερο σε χώρους που συχνάζουν άνθρωποι αλλεργικοί στους τρόπους σου της ζούγκλας? Γιατί καραγκιόζη μου δεν κάθεσαι στ' αυγά σου κι ανεβαίνεις στη σκηνή σπάζοντάς τη σε 5000 άτομα, μια ορχήστρα κι έναν τραγουδιστή? Γιατί ρε σκυλά δεν τραβάς για τις πίστες που είσαι θαμώνας αλλά έρχεσαι εκεί που πηγαίνω για να ξεχάσω πρακτικές ράμπας και τσιφτετέλια του μαλάκα? Γιατί ρε τζάνκι της επίδειξης δεν πηγαίνεις στον Καρατζαφέρη σου και να αφήσεις το Μέρμηγκα στο Μάλαμα και την ησυχία του? Ν' αφήσεις και τα μάτια μου δίχως τη μουτζούρα να σε βλέπουν εκεί στην άκρη της σκηνής να νομίζεις ότι ένα ολόκληρο θέατρο παραλληρεί μαζί σου? Στο διάολο αγόρι μου. Μη σε ξαναδώ στις συναυλίες μου. Μη σε ξανακούσω στα τραγούδια μου. Μην ξαναμπείς στις μοναξιές μου!

Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΕΛΕΙ ΡΟΥΤΙΝΑ

2009-06-05T11:46:00.000+03:00

Λευκάδα 4/VI/2009

Το "προ εκπλήξεως" στον έρωτα σπάνια είναι για καλό. Αν στη δουλειά, στο σπίτι, στο καθεμέρα η ρουτίνα είναι φρίκη, στο θέμα "αγαπώ" η ρουτίνα είναι στόχος. Θες ο άλλος να το κάνει μέχρι το τέρμα των σωθικών του κι αυτό να μην αλλάζει ποτέ. Θες κάθε που λείπεις ο άλλος ν' αυτοκτονεί κι αυτό να γίνεται για πάντα. Θες κάθε φορά που μπαίνεις μέσα της ή τον βάζεις μέσα σου να κλαίει ηδονή και να αναστενάζει ευτυχία. Και τούτο να έχει σφραγίδα αμετάβλητης αιωνιότητας. Η έκπληξη στον έρωτα θα είναι τουλάχιστον ένα ράγισμα αυτής της συνήθειας, θα είναι συνεχής φόβος για ένα μελλοντικό σπάσιμό της. Τα λόγια που δεν περίμενες ν' ακούσεις, το μήνυμα που όλη τη νύχτα δεν ερχόταν, η αβεβαιότητα που πλέον σε κατατρώει, είναι τα κορδελλάκια και το περιτύλιγμα στο απρόσμενο πακέτο που έχεις μπροστά σου.

Η ΒΡΩΜΑ ΤΟΥ ΜΑΡΚΟΓΙΑΝΝΑΚΗ

2009-05-26T13:02:00.000+03:00

Μεταφέρω : http://afroditealsalech.blogspot.com/2009/05/blog-post_24.html

ΤΑ ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ

2009-05-19T13:04:00.000+03:00

Πρώτο κρούσμα γρίπης στην Ελλάδα! Φορέστε μάσκες, αφήστε τις συναθροίσεις, περιμένετε μπροστά στους δέκτες σας το επόμενο ιατρικό ανακοινωθέν. Πρώτο κρούσμα γρίπης στη Χώρα Μας!! Τρόμος πάνω απ' το μπλε του Αιγαίου, πανικός στο γαλαζοπράσινο του Ιονίου, φόβος στις γειτονιές των μεγάλων πόλεων! "Το άκουσες? Ναι παιδί μου, το είπε στις ειδήσεις. Ήρθε κι εδώ!!!"
Στη Ζιμπάμπουε εδώ και μερικούς μήνες έχει ξεσπάσει επιδημία χολέρας. Μετριούνται ήδη 4000 νεκροί (όχι 6 παγκόσμια, 4000 σε μία μόνο χώρα!) και περίπου 50000 μολυνσμένοι! Λόγω των βροχών η εξάπλωση της επιδημίας γίνεται με ταχείς ρυθμούς..... Ε, και? Το ακούσατε στα γεγονότα των οχτώ? Το ανέλυσε ο Πρετεντέρης, η Σπυράκη, ο Οικονομέας και ο περίγυρός τους? Όχι. Ό,τι δεν απειλεί την πολιτισμένη Ευρώπη μας, ό,τι δεν κρατάει κοσά έξω απ' την πόρτα μας, δεν αποτελεί και λόγο έγνοιας για εμάς. Το ένα κρούσμα είναι το θέμα. Το ένα κρούσμα στη χώρα των 10 εκατομμυρίων.
Άντε γαμηθείτε γουρούνια! Για αυτό σας προκαλεί τρεμούλα αυτή η κωλογρίπη! Γιατί σας αφορά άμεσα!

ΟΧΙ ΤΟΣΗ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΟΤΗΤΑ

2009-05-17T13:37:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 13/V/2009

Με παίρνεις τηλέφωνο. Μ' ακούς θλιμμένο μέχρι πατώματος. Σου λέω γράφω. Δε μού 'χεις ζητήσει ποτέ να σου διαβάσω τι γράφω. Σαν κι οι λέξεις μου να αφορούν άλλον. Σαν και κάθε μου συναίσθημα, κορυφής ή χάους να εκπορεύεται από αλλού. Λες κι είμαι κάποιος που γράφει για να γράφει. Λες και το τώρα, η στιγμή δεν είναι η αιτία των με μελάνι πολέμων μου. Λες κι εσύ είσαι έξω από εκεί!.. Δε δέχομαι αυτή τη διακριτικότητα. Δε μ' αρέσει. Δε σου τη ζήτησα. Εδώ σε θέλω. Ενοχλητική, αληθινή περιέργεια ανάμεσα στο χαρτί και το μαρκαδοράκι μου.

ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ

2009-05-13T12:22:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 11/V/2009

Πού είναι η άνοιξη? Πού πήγαν ο Μάρτης κι ο Απρίλης? Γιατί δε βγήκαν απ' τις ντουλάπες οι ροζ φούστες και τα λεπτά ζακετάκια? Και τα χωράφια έμαθαν ότι το εμπριμέ είναι εκτός μόδας? Τι θα πει “κι από χειμώνα καλοκαίρι”? Δε μ' αρέσει το σεξ χωρίς το ενδιάμεσο. Μετά τη γνωριμία στο κρεββάτι? Όχι! Το φλερτ, τα φιλιά, τα χάδια, πού είναι όλα αυτά? Με τους ρυθμούς μας καταστρέψαμε τις ζωές μας, καταστρέψαμε και τον κόσμο μας. Ας κάνουμε κάτι. Δεν είναι τόσο αργά όσο νομίζουμε. Ας ξαναφέρουμε πίσω την Άνοιξη και το Φθινόπωρο. Τα αγγίγματα κάτω απ' το τραπέζι και τα φιλιά στο λαιμό.

ΟΧΙ ΤΟΣΟ ΕΓΩΙΣΤΗΣ

2009-05-06T13:20:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 6/V/2009

Μα πες μου, δεν υπάρχουν οι στεριές που δεν πατήσαμε? Τα κορίτσια… τα κορίτσια που δε φιλήσαμε δε γεννήθηκαν? Τα κορίτσια με τα κόκκινα νύχια και τα μακριά δάχτυλα, τα βράδια δεν αυνανίζονται, δε χωρίζουν στα δυο τα χείλη τους, επειδή ποτέ δεν τα ερωτευτήκαμε? Πες μου, οι μέρες πριν κι οι μέρες μετά από εμάς, οι μέρες που δεν τις ανασάναμε, δεν τις ιδρώσαμε είναι τρύπες στα ημερολόγιά μας, λευκά κενά στις μνήμες και τις προβλέψεις μας? Αλήθεια, γιατί νομίζεις πως με την ύπαρξη πατάμε στα ίδια σημεία, αφήνουμε πίσω μας κοινά χνάρια? Δε σου φαίνεται λίγο κομπλεξικά εγωιστικό αυτό? Ο κόσμος δεν είναι το χωραφάκι μας. Θες δε θες το πολύ είναι από εκεί και έξω.

Η ΤΕΧΝΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ...

2009-05-02T17:35:00.000+03:00

Βλέπω το ποδόσφαιρο ως τέχνη. Ξεκινάω απ' αυτό. Στήνομαι τόσα ενενηντάλεπτα μπροστά στην τηλεόραση αναζητώντας τρίπλες τύπου Ρεδόνδο, σλάλομ αλα Μαραντόνα, προσωπικά μέχρι λεπτομέρειας σχεδιασμένα show τύπου Ζιντάν. Πότε απογοητεύομαι, πότε βρίσκω μικρά διαμάντια. Δυστυχώς οι δυο αγώνες αυτής τη βδομάδας στο Champion's League μ' άφησαν ανικανοποίητο. Σαν και να μπήκα στο Λούβρο, οι αίθουσες να ήταν άδειες από εκθέματα κι απ' τα ηχεία να ακούγονταν σκυλάδικα.
Ο Μέσι μπλοκαρισμένος, ο Ετό άσφαιρος, ο Ανρί ατομιστής σαν εικοσάχρονος που αποζητά την πρώτη επιβεβαίωση του ταλέντου του. Κι ο Χίντινγκ αναγορεύτηκε ξανά σε "μάγο". Μα εγώ ξέρω, οι μάγοι απ' το μηδέν δημιουργούν ύλη, απ' το τίποτα κάτι κι όχι το αντίθετο. Δεν καταστρέφουν. Η Chelsea δεν υπήρξε. Όπως δεν υπάρχει ο Πανσερραϊκός μες στην Τούμπα, ο Λεβαδειακός μες στο Καραϊσκάκη, ο ΟΦΗ μες στο ΟΑΚΑ. Τα ίδια και για τον άλλο αγώνα. Ο Ρονάλντο μόνος, ο Ρούνεϊ καλός μα ως εκεί που φτάνει, ο 35άρης Γκιγκς μπήκε στο 80'. Η Άρσεναλ σε νοοτροπία έξω κι απ' των παιχτών της κι απ' του προπονητή της.
Η ένδεια όμως δε σταμάτησε εκεί. Μια στιγμή κράτησα στο φιλμ μου. Μια τρίπλα του Φάμπρεγκας προς το τέλος του αγώνα στο κέντρο του γηπέδου... Μια τρίπλα που ο ελάχιστος speaker τη σχολίασε ως φοβερή πίεση του Φλέτσερ στον μέσο της Άρσεναλ.... Η τέχνη ως κορυφαία έκφραση του πολιτισμού για να υπάρξει δεν έχει ανάγκη μόνο τους καλλλιτέχνες που θα την ασκήσουν, μα και τα μάτια που θα τη δουν, θα την αναγνωρίσουν, θα την εκτιμήσουν και θα την προβάλλουν!

ΟΧΙ ΛΕΝΑ...

2009-04-27T12:20:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 24/IV/2009

«Είχε δίκιο ο Ταχτσής που έλεγε, αν έχεις ζωή, δε χρειάζεται να γράφεις; Και τι πρέπει να θυσιάσεις απ’ τη λεγόμενη ζωή για να δώσεις ζωή στα αλλόκοτα πλάσματα που εγκυμονεί το κεφάλι σου;»

Λένα Διβάνη, Περιοδικό Δέκατα, Φθινόπωρο 2007

Λένα, τίποτα δεν πρέπει να θυσιάσεις. Δε ζητάει στήσιμο βωμού η γραφή. Δε σε χρίζει Αβραάμ ζητώντας σου να οδηγήσεις τη ζωή σου, τις ώρες σου, την ευτυχία και τις λύπες σου, Ισαάκ στη σφαγή. Τα αλλόκοτα πλάσματα που λες, οι κόσμοι πέρα απ’ την Ελόρια και δώθε απ’ τη γειτονιά μας, οι πληθυντικές σχέσεις και τα αντικείμενα ενικού αριθμού, ενυπάρχουν ζώντας μέσα μας. Δεν έχουν ανάγκη κανένα φύσημα στο χωμάτινο στόμα τους για να ξεκινήσουν να ανασαίνουν. Δε θυσιάζεις γράφοντας. Δεν τρως χρόνο απ’ τη ζωή σου. Και νομίζω κι ο Ταχτσής δεν έχει δίκιο. Ας μην λογαριάζουμε τα πάντα με το κόστος ευκαιρίας. Ας μη μετράμε, ας μη ζυγίζουμε κάθε λέξη που γράφουμε με τα σινεμά που δεν πήγαμε, τα φαγητά που δε δοκιμάσαμε, τα κρεβάτια που δεν ξεστρώσαμε. Ζούμε και γι’ αυτό γράφουμε. Ζούμε και αυτό γράφουμε…

ΓΑΜΟΣ

2009-04-23T10:45:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 15/IV/2009

Λοιπόν, γιατί δεν είμαι ενάντια στο γάμο. Γιατί εν μέρει ο έρωτας είναι κτήση. Κι αυτή όπως κάθε κτήση ζητάει την επικύρωσή της. Τα σύνορά της, την περιφρούρησή της, οτιδήποτε θα της δίνει πρόσωπο εγκυρότητας. Καθετί που θα λειτουργήσει αποτρεπτικά σε οποιονδήποτε θελήσει να εγείρει αξιώσεις πάνω της. Για τους ερωτευμένους ο γάμος, ή όπως αλλιώς λεγόταν μέσα στους αιώνες της ανθρώπινης ύπαρξης, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια κορυφαία ερωτική πράξη. Από ένα σμίξιμο ενώπιον όλων. Από την ανεξίτηλη καταγραφή του.

ΜΕ ΘΛΙΨΗ ΣΤΡΩΜΕΝΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΧΑΡΑΣ

2009-04-15T13:49:00.000+03:00

"Περίλυπος εστίν η ψυχή μου εως θανάτου"...

Υγ. Αναστάσιμες οι ευχές μου. Και σε Πάσχα-πέρασμα προσβλέπουν.. Φεύγω για το νήσί.

ΟΙ ΓΙΑΛΟΜ

2009-04-13T12:28:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 6/IV/2009

«Είμαστε καλοί συνέταιροι στο γάμο μας.» Το διάβασα στη συνέντευξη των Γιάλομ στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία. Και στην αρχή σκέφτηκα ότι ίσως να το εννοούν κάπως αλλιώς, να μην τονίζουν τη λέξη συνέταιροι. Αμέσως όμως αρνήθηκα να τους δώσω χάρη. Δε χρησιμοποιείς τη λέξη συνέταιρος γι’ αυτόν που κλαις μαζί του, κοιμάσαι μαζί του, γαμιέσαι μαζί του. Δεν υπάρχει συνεργασία, αμοιβαιότητα, σύνεση στο ζευγάρι. Στο ερωτευμένο ζευγάρι. Μόνο πόλεμος. Μάχη, δαγκώματα, σφαξίματα, νίκη. Επικράτηση, ερωτική πάντα, του ενός απ’ τους δύο. Δεν είναι νερόβραστη ισοπαλία ο δυαδικός πόθος. Είναι ταυτόχρονα θρίαμβος και πανωλεθρία. Είναι ακραία αισθήματα, ζενίθ κα ναδίρ. Αν πρόκειται να συνεταιρισθείς κάνε επιχείρηση. Στήσε μαγαζάκι στην πλατεία και φτιάχνε καφεδάκια. Το πρωί αυτή, το απόγευμα εσύ. Μετά όμως πάρτε διαφορετικούς δρόμους. Μη γυρίσετε στο ίδιο κρεβάτι! Τα αντρόγυνα σε κοινό στρώμα δεν είναι ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί. Είναι ερωτικά τέρατα, ακόλουθοι διαφορετικών Θεών. Τρώγονται μεταξύ τους με αφορμή την ηδονή. Με αιτία την επικράτηση.

ΤΑ ΚΑΤΣΑΡΩΜΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ

2009-04-10T10:54:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 4/IV/2009

Έχω εσένα κι αυτό είναι αρκετό για να μην αφεθώ. Να μη συνεχίσω να βουλιάζω. Είσαι εδώ κι ετούτο είναι αιτία για όλβιες μέρες κι όχι γι’ αυτή τη νοσηρή απάθεια που καλλιεργώ τόσο καιρό. Ναι, είμαι σε δύσκολη στροφή. Το ξέρουμε. Τι μ’ αυτό όμως? Αφήνω το τιμόνι και προσεύχομαι να με κρατήσουν στο δρόμο οι προστατευτικές μπάρες? Δε μου το επιτρέπει, αν μη τι άλλο, η αυτοπεποίθηση που μ’ έχεις γεμίσει. Απ’ τον πιο άσχημο της πόλης μ’ έχεις ανεβάσει στο κουκλί σου. Απ’ τον άσημο με την κακιά πένα μου ‘χεις δώσει όνομα και ταλέντο. Γι’ αυτό λοιπόν, δυνατά πόδια και βλέμμα καθαρό, ευθεία μπροστά και μακριά. Όχι τίποτ’ άλλο: να φύγουν εκείνα τα κατσαρωμένα ερωτηματικά απ’ την ουρά των “venceremos” μας!

TERRA TREMA

2009-04-07T14:42:00.000+03:00

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

2009-04-04T13:17:00.000+03:00

Θωρηκτό Ποτέμκιν

Ποιος είπε πως η σιωπή δεν είναι εύγλωττη? Πως μόνο η ομιλία, η χροιά της φωνής βγάζει συναίσθημα? Συγκλονιστική ταινία του βωβού κινηματογράφου. Η ανταρσία στο Θωρηκτό Ποτέμκιν με αφορφή μια σούπα, με αιτία την αναλγησία του Τσάρου και τα γεγονότα στην Αγία Πετρούπολη το 1905, στέκεται αιτία να ξεσηκωθεί όλος ο στόλος. Να σταθεί στο πλάι τους όλη η Οδησσός. Ο τσάρος στέλνει τους Κοζάκους να χτυπήσουν στο ψαχνό. Η σκηνή στη σκάλα με το μωρό, ο τυφλός θάνατος εκατοντάδων άοπλων πολιτών, ενσαρκώνει με τον καλύτερο τρόπο τη διαχρονική ωμή βία των εξουσιών... Απίστευτη σκηνοθεσία, άφταστη μουσική.

ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

2009-03-31T16:40:00.000+03:00

Θεσσαλονίκη 30/ΙΙΙ/2009

Δεν έχει σημασία ο τόπος. Τις βόλτες πάντα μόνος θα τις κάνεις. Το κάθε μέρος έχει κάτι δρόμους που περπατιούνται μόνο από έναν. Κι ειν' δρόμοι, μονοπάτια, σοκάκια που δε σηκώνουν χαλαρότητα. Άγχη φονιάδες παραφυλάν σε κάθε σκοτάδι τους. Είν' όμως αδύνατο να μην περάσεις από εκεί. Γιατί στα δύσκολα είναι συγκεκριμένη η διαδρομή που ακολουθείς : Σπίτι, απελπισία, δυσκολία στην ανάσα, κλάμα, μαύρα ρούχα, χέρια στις τσέπες, θάλασσα. Μετά δε νιώθεις καλύτερα. Όχι απαραίτητα τουλάχιστον. Ξέρεις όμως πως άλλη μια φορά δε χάθηκες. Πως ούτε απόψε ζευγάρωσε κάποια καλοακονισμένη λάμα με το λαιμό σου!

ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ ΣΤΟ ΦΟΥΑΓΙΕ

2009-03-27T17:59:00.000+02:00

Ο ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΛΗΡ

σκηνοθεσία Στάθης Λιβαθηνός

Ο Σαίξπηρ όπως θα ήθελα να τον δω όταν ξεκινούσα χθες να πάω στην παράσταση. Όχι όπως θα περίμενα να τον δω, όχι όπως τον είχα φανταστεί. Μην τα παρανοούμε! Όπως θα τον ήθελα. Στολές τύπου Mad Max, μουσική metal κι ένας συγκλονιστικός Τσακίρογλου που δεν ακροβατεί, αλλά πατάει γερά. Ένα πόδι στον ακαδημαϊκό Ληρ, ένα πόδι στο χνάρι που αφήνει η ματιά του δεκαοχτάχρονου που πρωτοδιαβάζει τον Άγγλο κλασικό. Συγκινητικός από αυλαία σε αυλαία... Καταπληκτικό καστ, όμορφη παράσταση.

ΣΧΟΛΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ

2009-03-24T20:06:00.002+02:00

Θεσσαλονίκη 24/ΙΙΙ/2009

Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ

Πόσοι οι κύκλοι για να φτάσεις στο κέντρο? Σπείρα ο ερωτισμός. Καθοδική σπείρα. Με διαμέτρους που προοδευτικά μικραίνουν. Η Πέτρα στη μέση και στην περιφέρεια ταυτόχρονα. Η γοητευτική κυρία που ερωτεύεται το κακομαθημένο, ερωτοβόλο κοριτσάκι. Που την παίζει στα δάχτυλα. Δάχτυλα που δε θα τα οδηγήσει στο κατόπι των δακρύων της Πέτρα. Δάχτυλα φτιαγμένα να χαϊδεύουν, ν' αγγίζουν, να περιεργάζονται όλον τον κόσμο. Όχι να σταυρώνονται, ν' αφιερώνονται................ Κι αυτή η ειρωνεία στη γλώσσα μας...! Μα δακρύζουν οι Πέτρες?

Τελείες εν απουσία

2009-03-21T17:40:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη 17/ΙΙΙ/2009

Αργά το βράδυ. Και τώρα σπίτι. Μόνος. Και τόσον έρωτα τι να τον κάνω? Τόσο μακριά απ' τον κόλπο σου πώς να βρει πέτρα η άγκυρά μου να κοντράρει? Πού να δέσω γλυκιά μου? Φτιάχνεις κενά στην συνέχειά μου. Το συνειδητοποιείς? Κάθε γραμμή είναι μια σειρά από τελείες. Τις Παρασκευές ανοίγεις ένα σακούλι κι αρχίζεις να ρίχνεις μέσα ένα σωρό από δαύτες. Όλες τους μου λείπουν. Μία προς μία. Τα μάτια σου, τα χείλη σου, τα στήθη σου... Οι κραυγές σου και οι λέξεις σου. Τελείες εν απουσία. Μη φεύγεις. Θ' αυτοκτονήσω.

ΘΑΛΑΣΣΑ

2009-03-16T14:09:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη 11/ΙΙΙ/2009

Κάθομαι και κοιτάζω τη θάλασσα απ' το πρωί. Όχι μ' αυτό το βουδιστικό, απλανές, σχεδόν αιώνιο χάζι. Την κοιτάζω με πόθο, με λαχτάρα. Νά 'χε δάχτυλα να της τά 'γλειφα, λαιμό να της τον δάγκωνα. Την κοιτάζω κύμα το κύμα που αλλάζει. Ένα φόρεμα για κάθε εμφάνιση, μια κοντή φούστα για κάθε εφήμερο φλερτ. Σκέφτομαι να μπω σε καράβι, να ανέβω επάνω της, να την οργώσω, να την σκάψω, να την σκίσω. Με έρωτα, για μίλια, πότε τρυφερό πότε άγριο να την δαμάσω. Σκέφτομαι πειρατές κι ανεβασμένες ματαιοδοξίας σημαίες. Σκέφτομαι, σκέφτομαι... κι έπειτα την ακούω μια ψίθυρο, μια κραυγή να με βάζει στη θέση μου. Να με επαναφέρει.. Σαν ο τελευταίος εκπρόσωπος του Χριστού στη γη διδάσκει ταπεινοφροσύνη. Η λάθος λέξη, η λάθος στάση είναι η έπαρση. Δεν την κοιτάς στα μάτια τη θάλασσα. Δεν διαλέγεις εσύ τον τρόπο που θα κάνετε έρωτα. Δε σηκώνει μαγκιές στο σώμα της αυτή.

It 's windy weather...

2009-03-10T12:53:00.000+02:00

Λύσσαξε ο αέρας σήμερα. Λες και βάλθηκε να σηκώσει τις φούστες όλων των κοριτσιών της πόλης...

Να 'μαι.

2009-03-07T14:45:00.000+02:00

Ας πούμε πως τώρα που μπαίνει η άνοιξη, που πρασινίζει ο τόπος και φουντώνουν οι ερωτικές επιθυμίες, τα πρόβατα αφήνουν τη στάνη κι επιστρέφουν στα λιβάδια. Ας πούμε πως τρεις μήνες μετά ένα χαζό, μαυροντυμένο πρόβατο ξαναγράφει...

ΟΙ ΦΙΛΟΙ ΕΚΕΙ..

2008-11-11T21:33:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη 7/ΧΙ/2008

Κάτι φορές βρίζω που οι 1-2 φίλοι που έχω δεν είναι εδώ (ή εγώ εκεί). Βρίζω που η απόσταση με την παρουσία έχουν μια σχέση μηδενικού αθροίσματος.. Η αναστροφή της διάθεσής μου είναι απίστευτα εύκολη. Οι ρουφήχτρες στο ποτάμι δεν είναι χαρτογραφημένες, ούτε προβλέψιμες. Σε κάθε στροφή, σε κάθε βράχο μπορεί να περιμένει μία. Με παίρνει πριν καλά-καλά πω «ουπς» και με πηγαίνει στον πάτο. Και τότε ψάχνω. Ψάχνω σωσίβια. Ψάχνω ένα μπρούσκο Δαμασκηνό, μια μπύρα αργά το απόγευμα στο Κάθισμα, μια βόλτα στο χιόνι, πέντε-έξι τραγούδια που κρατάν κοσά, ένα «θα νικήσουμε, έτσι κι αλλιώς θα νικήσουμε»… Και τότε χάνω, γιατί κανείς τους δεν είναι παρών. Γιατί η ανάγκη δεν μπορεί να προκαθοριστεί για μια συγκεκριμένη συνάντηση. Χάνω και μένω στον πάτο. Δεν πνίγομαι γιατί τους έχω. Αλλά δεν ανεβαίνω και στην επιφάνεια γιατί δεν τους έχω εδώ.

ΝΟΕΜΒΡΗΣ

2008-11-06T01:53:00.000+02:00

Θεσσαλονίκη 6/ΧΙ/2008

Νοέμβρης. Ετούτο το μήνα μ’ αρέσει να κάνω παιχνίδι. Ετούτο το μήνα έχω διαλέξει για φόντο στις κάρτες μου. Στις βροχές του πρασινίζουν τα ενδότερά μου χέρσα. Στις μελαγχολίες του γεμίζουν τα χαρτιά μου. Στα ξεφυλλίσματα των ημερών του ωριμάζουν όλα τα δυνατά μου αισθήματα. Κάθε Νοέμβρη ζωγραφίζω τα καράβια μου και γεμίζω ταξίδια τη ματιά μου. Η μουντάδα του, οι χαμηλοί ρυθμοί του, τα πρώτα πουλόβερ, όλα δαμάζουν τις αναίτιες ανατριχίλες μου. Καθησυχάζουν τους χειμώνες που ακολουθούν. Τους παίρνουν απ’ το χέρι, τους βάζουν στο χαλί μπρος στο τζάκι και ψάχνουν αναπτήρα να το πρωτανάψουν.